Yine bir ayrılığın ardından yazmak bize düştü...

Bu şehirde de tüm ülkede olduğu gibi hiçbir başarı cezasız bırakılmadı.

12 Bingölspor kongre kararı aldığını duyurduktan hemen sonra Başkan Mehmet Engin Özturan aday olmayacağını açıkladı. Bakalım kimler talip olacak kulübü yönetmeye? Yoksa sahipsiz mi kalacak? 10 gün sonra göreceğiz. Aslında zaten sahipsiz bırakıldı. Kim sahipsiz bıraktı peki? Sen ve ben tabii ki.

Üç sezondur şampiyonluğa oynamış takımın kaç formasını aldın?

Peki iki hafta sigaraya verdiğin, iki düğünde taktığın, ne bileyim ya da asla giymeyeceğin bir ayakkabıya, bir pantolona verdiğin parayı verip kombine aldın mı? Almayı düşündün mü? Hayır. Ben de düşünmedim.

Kahvede oturup maç izlerken; milyonlarını harcamış, her ay dört gününü ailesinden bin kilometre uzakta geçirip Bingöl’e gelmiş, işlerinin başlarında duramamış, çocuklarını özlediğinde aramaya fırsat bulamamış ama senin çocuğun mutlu olsun diye mücadele etmiş adamlar için atıp tuttun mu? Tabii ki.

Siyasiler destek olmadı. En kolayı. Siyaset bir şeye destek olmaz. Siyaset, kendine destek olma sanatıdır. Siyasete oy lazımdır. Oy kimdedir? Peki o oy gidip siyasetten talepte bulunmuş mudur? Hayır. Onu da yönetim yapmalı.

Çocuklar sokak aralarında geziyor, uyuşturucuya bulaşıyor, şehirde sosyal yaşantı yok, çocuklar için alan yok, imkân yok falan yok, fistan yok. Peki bunları talep ettin mi sevgili oy? Ben etmedim.

Bahis skandalında ikinci kez takım kurulması gerektiğinde yine elini taşın altına koyanlar aynı kişiler oldu. Üç sezonda dört sezon bütçesi harcandı. Bunlara rağmen ülkedeki tek borçsuz kulüp oldu. Ama sen oturup “Yok kara para, yok bahis.” dedin mi? Peki üç beş maçı bahis bültenine giren takıma bir sezonda iki kere takım kuran yönetim, her maçı bahis bültenine girecek sezonda tek takım kurması yeterli iken neden bırakıp gitsin sevgili oy?

Yönetime söyleyebileceğim tek söz Albert Einstein’ın çok sevdiğim şu sözüdür:

“Delilik; aynı şeyi tekrar tekrar yapıp farklı sonuçlar beklemektir.”

Siz ilk sezonunuzda, ikinci ya da üçüncü sezonunuzda nasıl destekler gördünüz de önümüzdeki sezon için farklı bir şey beklediniz?

Sizler, çocuklarının geleceğini düşünmeyenlerin çocuklarının geleceği için önce elinizi, sonra gövdenizi koydunuz taşın altına. Şimdi o taşın ağırlığını hissettiğinizde herkes öteki tarafa bakıyor maalesef. Ben de.

Ya sen Sayın Özturan?

Burada uğruna mücadele ettiğin çocukların hemen hiçbiri belki senin çocuğunun imkânlarına sahip değildi. Sence onlar senin çocuğunun geleceği için mücadele eder miydi? Senin işin ne durumda? Merak ederler mi? Sana tüm parayı biz kazandırmışız gibi getirip kulübe yatırmanı bekleriz tabii ki.

Ya sağlığına ne demeli? Geçirdiğin rahatsızlığından sonra yazdık çizdik ama birimiz de çıkıp “Yoruldun, sağlığın daha önemli, bırak artık.” demedik. Ki strese bağlı bir rahatsızlık olduğunu herkes biliyordu.

30 sene sonra bizi 2. Lig’e çıkardın. Daha da önemlisi tarihte ilk defa altyapı kurulmasını sağladın. Daha da önemlisi ilk kez borçlu olmayan bir kulüp bıraktın. Futbolcuların kaçıp gitmediği, kulübü mahkemeye vermediği, dışarıdan araya adam sokup transfer olmak istediği bir kulüp oluşturdun.

Ama biz, üzerine kitap yazılacak bu üç seneyi bir çırpıda unutuvereceğiz. Sezon başladığında maçlara çıkmayan takımdan bir iki haber yapıp sonra dönüp bakmayacağız. Birkaç ay öncesinde başarıları ulusal medyada konuşulan takımın yok oluşunu izleyeceğiz. Sonra da dönüp tek bir kişiye dahi “Neden?” diye hesap sormayacağız. Kahvede arkalarından atıp tutma sporumuz iyidir bizim.

Hem Amedspor var. Onun maçlarına gideriz. Onun kitlesi daha fazla. Onun etkileşimi çok. O popüler. Benim şehrimin çocuklarının çıkması gereken beş altyapı branşına da artık kim çıkar bilemiyorum.

Yıllardır bu şehri sömüren uluslararası şirketlerden medet beklemek de saçma. Onlar zaten burayı sömürmek için gelmişler. Buralara kadar gelmeleri bile onların gözünde bizlere bir lütuf. Kaldı ki paralarını bu şehrin çocukları için harcasınlar. Senelerdir adamları şehri zehirlememeye ikna edemedik.

Çözüm mü? Yok valla. Olsa en başta “Eureka!” diye bağırarak girerdim yazıya. Maalesef.

Bir aralar meselelerin çözüleceğine inanan biriydim. Sonra anladım ki meselelerin çözüme değil, çözüm isteyenlere ihtiyacı var. O yüzden ben de artık çözüm istemeye karar verdim.

Bir Cumhurbaşkanı Yardımcısı, üç milletvekili, bir vali ve bir belediye başkanı var. Ticaret ve Sanayi Başkanında da biraz para olduğunu bildiğimiz için onu da kurumsal olarak olaya dahil ediyoruz. Onlar bulsun çözümü. İnsanlara iş bulsunlar. İnsanların çocuklarına iş bulsunlar. İnsanların arabaları bozulsa tamir etsinler. İnsanlar hasta olduklarında tedavi etsinler. Hastanede sıradaki hastanın yerine gidip orada beklesinler. Kapıya çöp döktüğümde onu çöpe atsınlar. Hangi kuruma gidersek öncesinde arayıp haber versinler. Bunlardan sonra dönüp Bingölspor’a para versinler.

Hayır, tabii ki bu böyle olmaz, olmamalı.

Ben bir proje hazırlayıp gittiğimde benim projemi onaylasınlar, onaylatsınlar. Onlara söz verenler olduğunda o sözün akıbetini sorsunlar. Elbette ki siyasetçilere de iş düşecek. Ama yeri geldiğinde. 12 Bingölspor’un tek eksiği siyasi destek değil ki.

En başta 12 Bingölspor’un bir şehre ihtiyacı var. Şehri yok bu kulübün. 12 Bingölspor’u da Elazığ’a mı bağlasak? �� 23 Bingölspor yapar, yolumuza devam ederiz. Hazır stat da var. Sadece şampiyonluk kutlamasında falan gelse kâfi.

Şehirsiz bir takımın gelebileceği yer bu kadardır. Takımı benimsemeyen bir şehirden fazlasını beklemek Einstein’ın dediği noktaya götürür bizi.

30 yıl bekleriz biz de. İnşallah M. Engin Başkan da kendi oğlundan söz alır. O gün oğlu gelir, bir üç yıl da o çocuklarımızın yüzünü güldürür.

— Ki M. Engin Başkan’da en gıpta ettiğim nokta bu sözdür. Bir evladının babasına verdiği sözü tutmuş olması kadar gurur duyacağı bir şey yoktur bu hayatta. Sanırım sırf o söz bile bugüne dek yaptıklarından pişmanlık duymaması için tek başına yeterlidir.

Tabii benim de canım yanıyor. Kırıcı olmamaya özen gösterdim. Bir spor kulübünün değerini, önemini, gücünü, etkisini kavrayamamış bir toplumuz.

Savaşların olduğu, sefaletin olduğu, güçlünün zayıfı ezdiği bir düzende yüzlerimizi güldürdüler. Bunun için teşekkür ediyorum.

Bizden çok fazla şey beklemek de onlara ders olsun.

Bingöl, kadim kültürüyle, güçlü aile bağlarıyla ve dayanışma ruhuyla bilinen bir şehirdir. Ancak zaman zaman bu güzel iklimi gölgeleyen bir hastalık da karşımıza çıkıyor: Haset.

Bir kişinin elde ettiği başarıyı küçümsemek, yapılan hizmetleri görmezden gelmek, insanların iyi niyetli çalışmalarına çamur atmak ne o kişiye ne de topluma bir fayda sağlar. Oysa gelişmiş toplumların ortak özelliği, başarıyı alkışlamak ve iyilikte yarışmaktır.

Bugün Bingöl’de hangi alana bakarsak bakalım; köylerde yapılan hizmetlerden sivil toplum çalışmalarına, eğitimden spora kadar birçok alanda emek veren insanlar bulunmaktadır. Elbette eksikler olacaktır, eleştiri de olacaktır. Ancak eleştiri ile haseti birbirinden ayırmak gerekir. Eleştiri yapıcıdır, yol gösterir. Haset ise yıkıcıdır, kırıcıdır ve toplumsal huzuru zedeler.

Atalarımız boşuna “Meyve veren ağaç taşlanır” dememiştir. Bir insan hizmet üretiyorsa, taş üstüne taş koyuyorsa mutlaka eleştirilecek, hatta bazen haksız ithamlara maruz kalacaktır. Önemli olan bu durum karşısında doğrulardan vazgeçmemektir.

Bingöl’ün kalkınması, köylerimizin gelişmesi ve gençlerimizin geleceğe umutla bakabilmesi için birbirimizin ayağına basmak yerine omuz vermeyi öğrenmeliyiz. Bir kardeşimizin başarısı hepimizin başarısıdır. Bir köyün gelişmesi diğer köylerin kaybı değil, bölgenin kazancıdır.

Unutmayalım ki haset, karşıdakine zarar vermeden önce sahibinin huzurunu tüketir. Muhabbet, dayanışma ve samimiyet ise hem insanı hem toplumu büyütür.

Bugün ihtiyacımız olan şey; birbirimizin eksiğini aramak değil, birbirimizin güzel işlerine destek olmaktır. Çünkü Bingöl ancak birlikte güçlenir, birlikte büyür ve birlikte geleceğe yürür.

Bir kahvehanenin tenha köşesinde iki kişi oturur.

Biri konuşur, diğeri dinler.

Birinin kapısının önünde kalabalık eksik olmaz.

Diğerinin kapısını ise rüzgârdan başka çalan çıkmaz.

Bunu uzun süre düşündüm.

Aynı toprağın üzerinde büyüyen, aynı sudan içen, aynı sokaklarda yürüyen insanlar…

Nasıl oluyor da kimileri sözü dinlenen kişilere dönüşüyor?

Kimileri yön verirken, kimileri neden sadece yönlendirilir?

Bu soruların peşine düştükçe şunu fark ettim: 

İktidar sandığımız kadar görünür bir şey değil.

Her zaman makam odalarında durmuyor.

Yönetim kurullarında, müdür koltuklarında da değil sadece.

Bir köy muhtarının ses tonunda çıkar karşımıza.

Bir aşiret büyüğünün hüküm taşıyan bakışında.

Bir esnafın yıllar içinde fark etmeden biriktirdiği özgüvende.

Kimi zaman da bir annenin evin içinde sözsüz kurduğu dengede.

Çoğu zaman gözümüzün önünde değil, gözümüzden kaçan yerde yaşar.

İnsanlar iktidarı çoğu kez kuvvetle karıştırır.

Bir ses biraz daha yüksek çıktığında bunun güç olduğunu sanır.

Oysa kuvvet, onun sadece küçük bir parçasıdır.

İktidar; bir düşünceyle filizlenir.

İnsanlar etrafında toplandıkça büyür.

Güven gördükçe kök salar.

İmkân buldukça yayılır.

Dışarıdan bakıldığında görünen şey çoğu zaman sadece sonuçtur.

Açılan kapılar, dolan masalar, uzanan eller…

Ama o noktaya gelene kadar geçen yıllar görülmez.

Kurulan ilişkiler, ertelenen hayatlar, yutulan cümleler, içine gömülen hayal kırıklıkları…

Bu yüzden başarı, birçok kişiye talih gibi görünür.

“Bahtı açık” der geçerler.

Oysa o “baht”ın arkasında çoğu zaman uzun yılların birikimi vardır.

Bir fabl gelir aklıma.

Tilki ile aslan yan yana yürüyormuş.

Bir süre sonra aslan dayanamamış:

“Ormanın en kurnazı sensin diyorlar.

Ama senden güçlüyüm,” demiş.

Tilki sadece gülümsemiş.

“Öyleyse peşimden gel,” demiş.

Yürümüşler.

Karşılarına çıkan canlılar heybetle kenara çekilmiş.

Aslan gördüklerine şaşırmış.

Saatler sonra durup konuşmuş:

“Demek senden çekiniyorlarmış.”

Tilki başını çevirmiş.

“Benden değil,” demiş.

“Arkamda yürüyenden çekiniyorlar.”

Bu masalın hâlâ anlatılıyor olması boşuna değil.

İnsan değişir, zaman değişir, şartlar değişir.

Ama gücün etrafında oluşan görüntü çoğu zaman aynı kalır.

Çünkü insanlar çoğu zaman iktidarı değil, iktidarın etrafında oluşan havayı görür.

Bir sözün doğruluğunu tartmadan önce, onu kimin söylediğine bakar.

Bunu erken fark edenler vardır.

Ne zaman konuşacağını, ne zaman susacağını bilirler.

İnsanların neye yöneldiğini değil, neden yöneldiğini anlamaya çalışırlar.

Çünkü insanı anlamadan etki kurmak mümkün değildir. 

Yine de her güçlü görünen insan gerçekten güçlü değildir.

Kalabalık her zaman itibar değildir.

Alkış her zaman saygı anlamına gelmez.

Bingöl ovasında kocaman ağaçlara bakarken bunu düşünürüm. 

Ağaçlar büyüdükçe kökleri daha da derine iner.

Yukarı çıktıkça aşağıya, toprağa daha çok tutunur.

İnsan ise yükseldikçe, geldiği yeri unutabilir.

Asıl kırılma da burada başlar.

Başarının sırrı çoğu zaman sanıldığı kadar gizemli değildir.

Basireti olanlar yaklaşan değişimi erkenden görür.

Kimileri herkesin geçtiği boşluğu fark eder.

Ehlinden olanlar ise kalabalığın baktığı yere değil, kalabalığın neden oraya baktığına dikkat eder.

Aradaki fark çoğu zaman sadece budur.

İşte insan bunu fark ettiği gün, yıllarca olağanüstü sandığı birçok şeyin aslında rutin bir akışın sonucu olduğunu anlar.

Çoğu insan dünyaya daha fazla ışık tutmaz, o ışığın düştüğü yerde gölgeleri daha dikkatli okurlar.

Üst katları boşaltılmış, alt katlarında hâlâ ticaret dönen binalar var. Yani yukarıda “tehlike arz ediyor” denilen yapı, aşağıda “buyurun alışverişe” diye müşteri bekliyor.

Bu bile tek başına garabet.

Adı da Maden Sokağı.

Ama belli ki burada çıkarılan şey maden değil; sabır, tahammül ve vatandaşın sinir uçları.

Aylar önce kentsel dönüşüm denildi. Sonra tespit yapılacak denildi. Ardından hak sahipleriyle görüşülecek denildi. Bir ara ofis kurulacağı söylendi. Sonra takvimler değişti, aylar geçti, sokak aynı kaldı.

Bingöl’de mevsim değişti, açıklamalar eskidi, binalar biraz daha yoruldu.

Fakat işin kendisi, nedense hep aynı yerde bekliyor.

Şimdi burada mesele sadece birkaç eski yapının yıkılması değil. Mesele, devlet ciddiyetiyle belediye refleksinin aynı cümlede buluşup buluşamadığıdır.

Çünkü bir yerde “burası riskli” diyorsanız, orada zaman sizin lüksünüz değildir.

Riskli bina, basın açıklamasından anlamaz.
Çatlak kolon, toplantı takvimine saygı duymaz.
Metruk yapı, “kaynak aktarımı bekleniyor” cümlesiyle kendini emniyete almaz.

Ama bizde garip bir alışkanlık var.

Bir iş yapılmadığında ona “süreç” deniyor.
Süreç uzadığında “koordinasyon” deniyor.
Koordinasyon sonuç vermediğinde “takip ediyoruz” deniyor.

Vatandaş da takip ediliyor gerçekten.

Ama uzaktan.

Esnaf ne yapacağını bilmiyor. Dükkânını yenilese boşa masraf. Beklese zarar. Kapatsa geçim derdi. Açık tutsa can güvenliği kaygısı.

Böyle bir ortamda ticaret yapılmaz; olsa olsa ihtimal hesabı yapılır.

“Bugün müşteri gelir mi?” değil,
“Bugün başımıza bir şey gelir mi?” sorusu dolaşır insanın aklında.

Bir şehir için bundan daha acı bir manzara olabilir mi?

Bingöl deprem gerçeğini bilen bir şehir. Bu şehirde eski yapı meselesi, sıradan bir imar tartışması değildir. Hele hele kent merkezinde, herkesin gözünün önündeki bir sokakta, “yıkılacak” denilen yapıların aylarca öylece kalması, sadece teknik değil, ahlaki bir sorundur.

Çünkü vatandaş şunu görür:

Bina yaşlanıyor.
Tehlike büyüyor.
Yetkili konuşuyor.
Sonuç gelmiyor.

Sonra da kamuya güven niye azalıyor diye şaşırıyoruz.

Azalmaz mı?

İnsan kendi gözüyle gördüğü çatlağa mı inanacak, yoksa her defasında yeniden ambalajlanan açıklamalara mı?

Maden Sokağı için artık süslü cümleye gerek yok. “Yeni çehre”, “modern alan”, “dirençli kent”, “vizyon proje” gibi kelimeler, sahada karşılığı yoksa sadece tabela süsüdür.

Şehirler kelimelerle değil, kararlarla değişir.

Eğer bu sokak gerçekten riskliyse, gereği yapılmalı.
Eğer yıkım kararı varsa, tarih açıklanmalı.
Eğer para yoksa, bu açıkça söylenmeli.
Eğer Ankara’dan beklenen bir onay varsa, adı konmalı.
Eğer hak sahipleriyle ilgili sorun varsa, kamuoyu bilgilendirilmeli.

Ama herkesin bildiği bir tehlikeyi herkesin seyrettiği bir bekleme salonuna çevirmek, yönetim değildir.

Bu, olsa olsa “günü kurtarma sanatı”dır.

Maden Sokağı bugün Bingöl’ün şehircilik karnesinde kırmızı kalemle işaretlenmiş bir satırdır. O satırda sadece eski binalar yok; plansızlık var, belirsizlik var, esnafın sıkışmışlığı var, vatandaşın “yarın ne olacak” endişesi var.

Bir de tabii klasik yerel yönetim mucizesi var:

Ortada çözülmemiş bir sorun dururken, herkesin sorumluluğu bir başkasının masasında unutulmuş gibi davranması.

Belediye başka yere bakar.
Bakanlık süreci bekler.
Kurullar dosya inceler.
Esnaf kepenk açar.
Vatandaş binanın yanından geçer.

Sonra bir gün kötü bir şey olursa, hep birlikte aynı cümleyi duyarız:

“Gerekli incelemeler başlatıldı.”

İşte mesele tam da bu.

İnceleme, felaketten sonra değil; felaket ihtimalinin önünde yapılınca işe yarar.

Maden Sokağının ihtiyacı yeni bir açıklama değil. Yeni bir fotoğraf da değil. Hele hele “çalışmalarımız devam ediyor” cümlesine hiç değil.

Oranın ihtiyacı netliktir.

Ne zaman?
Kim yapacak?
Esnaf nereye taşınacak?
Hak sahipleriyle hangi aşamaya gelindi?
Kaynak bulundu mu?
Bulunmadıysa neden hâlâ bulunmadı?

Bu sorulara cevap verilmeden yapılan her açıklama, sokaktaki çatlağın üzerine afiş asmaktan farksızdır.

Maden Sokak bekliyor.

Ama sadece yıkımı değil.

Ciddiyeti bekliyor.
Şeffaflığı bekliyor.
Bir yetkilinin çıkıp lafı dolandırmadan konuşmasını bekliyor.

Çünkü bazen bir şehirde en tehlikeli şey eski bina değildir.

En tehlikelisi, herkesin tehlikeyi bilip de hiçbir şey olmamış gibi davranmasıdır.

• Fuat Sönmez

Kendi eksiklerimizi görmezden gelip kendimizi adeta kutsarken, başkalarının kusurlarını yerin dibine batırmak için acımasızca yarışıyoruz. Tüketiyoruz; hem de sınır tanımadan. Nefesi, zamanı, canı ve en acısı da insanlığı tüketiyoruz. Ancak iş üretmeye geldiğinde adımlarımızı hep geri çekiyoruz. Dünyanın karanlığından şikayet etmeyi bir konfor alanı haline getirmişiz; oysa karanlığa sövmekten vazgeçip de bir mum yakmaya yanaşmıyoruz. Çuvaldızı başkasına saplarken son derece fütursuzuz; fakat iğnenin ucu kendimize azıcık dokunduğunda, tam bir Yahudi mantığıyla dünyayı feryat figana boğacak kadar benciliz.

Oysa alemlere rahmet olarak gönderilen Hz. Muhammed (s.a.v.), “İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır” buyurarak rotamızı çok net çizmişti. Bu evrensel çağrıya rağmen bizler, sadece kendi küçük dünyalarımızın küçük menfaatleri uğruna ömür tüketiyoruz. Toplumsal faydanın o huzurlu gölgesinden kaçıp, bireysel çıkarcılığın yırtıcı pençesinde bocalıyoruz. Kendi ham benliğimize, bizi biz yapan o kutsal "toplumsal bizliği" kurban ediyoruz. Bilmiyoruz ya da görmek istemiyoruz: Bir toplumun ayağa kalkması, ancak ferdin kendi varlığından, konforundan ve fazlasından fedakarlık etmesiyle mümkündür. Bugün elimizden gelenin katbekat fazlasını hamasi sözlerle değil, somut icraatlarla ortaya koyma vaktidir.

Sokaktaki huzursuzluk, evimizdeki rahatı bozmadığı müddetçe insanlığımız eksik kalacaktır. Bizi harekete geçirecek olan şey, başkasının sızısını içimizde hissetmektir. Tıpkı bir bedenin uzuvları gibi olabilmeliyiz; parmağa batan diken gözden yaş akıtmıyorsa, bünye canlılığını kaybetmiş demektir. Ancak o zaman acılar ortaklaşır, ancak o zaman körelen vicdanlar yeniden canlanır.

Aslında hiçbir hayati, ruhani eksikliğimiz yokken; kendi kendimizi dünya malının yapay noksanlıklarıyla boğuyoruz. Bitmek bilmeyen bir doyumsuzluk, hiç bitmeyen bir "yol yorgunluğu" maskesi altında günlerimizi, gecelerimizi, aylarımızı ve en nihayetinde yıllarımızı heba ediyoruz. Son perde kapandığında ise elde avuçta kalan tek şey; peşinden koştuğumuz ama asla yakalayamadığımız o kocaman, soğuk boşluk oluyor. Geri dönüşü olmayan o mutlak geleceğe vardığımızda, geçmişe dönme arzusunun hiçbir hükmü ve çaresi kalmayacak.

Dünya hayatının ne denli boş ve asılsız bir avuntudan ibaret olduğunu anladığımız o büyük uyanış gününde, elimizdeki tüm o "değerli" sandıklarımızın bir sabun köpüğü gibi kayıp gittiğine şahit olacağız. İlahi Kelam’ın, Kur'an'ın bizleri uyardığı o hakikatin değerini elbet kavrayacağız ama heyhat...

Vakit henüz varken, henüz nefes teni terk etmemişken; vitrinleri süslemeyi bırakıp heybelerimizi hakiki amellerle doldurmak zorundayız. "Ben"in sahte krallığını yıkıp, "Biz"in iyileştirici iklimine sığınmaktan başka çaremiz yok.

https://yukseldargin.blogspot.com/2026/05/vitrinlerin-ihtisam-heybelerin-boslugu_01986793235.html

Doğduğu yerin sokaklarında değil, o sokaklarda yaşayan insanların yüreğinde yürür.

Adı geçtiğinde insanın içinde bir makamın soğukluğu değil; eski bir türkü, soba üstünde demlenen çayın buğusu, uzun bir yolculuktan sonra memlekete varmış olmanın huzuru belirir.

Feyzi Berdibek ismi Bingöl’de biraz da böyle anılır.

Onun hayatı yalnızca Meclis koridorlarından değil; köy yollarından, taziye evlerinden, kahvehane sohbetlerinden ve insanların birbirine omuz verdiği günlerden geçmiştir.

1957 yılında Bingöl’de dünyaya geldi.

O yılların Bingöl’ü bugünkü kadar kalabalık değildi; hayat daha çetin, imkânlar daha sınırlıydı.

İnsanlar yokluğu paylaşarak ayakta kalırdı.

Bir evde pişen yemek, başka bir eve de bölünürdü.

Çocukluk yıllarında gördüğü hayat ona yalnızca mücadeleyi değil, insanın insana nasıl dayandığını da öğretti.

Yıllar sonra makam sahibi olduğunda bile halkın arasındaki yürüyüşünü değiştirmedi.

Siyasetçi, milletvekili, Feyzi Berdibek — nam-ı diğer “Feyzi Baba” — sonradan halka benzemeye çalışan biri değil; doğrudan halkın içinden çıkan bir isimdi.

Genç yaşlarda inşaat ve ticaretle uğraştı.

Onun dünyası yalnızca kazanç hesabından ibaret değildi.

Müziğin, halk oyunlarının ve memleket kültürünün içinde yer aldı.

Türkiye Halk Oyunları Federasyonu’nda, çeşitli sivil toplum kuruluşlarında ve siyasi yapılarda görevler üstlendi.

Bingöl Musiki Cemiyeti’nde bulundu.

Onun için hizmet yalnızca bina ve yol yapmak değildi.

Bir dengbêjin sesinin susmaması…

Bir halayın unutulmaması…

Bir türkünün çocukların dilinde yaşamaya devam etmesi de hizmetti.

Siyasete girdiğinde insanlar onda alışılmış siyasetçilerin dışında başka bir taraf gördü.

1999 yılında bağımsız milletvekili adaylığında Meclis’e girmeye çok yaklaşmış, seçimi az bir farkla kaybetmişti.

Yılmadı, yoluna devam etti. 

Çok sevdiği Bingöl’e hizmet etme düşüncesinden vazgeçmedi.

Yıllar sonra Bingöl halkı onu üç dönem boyunca Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne gönderdi.

2002, 2018 ve 2023 genel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi’nden milletvekili seçilerek görev yaptı.

TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu başta olmak üzere çeşitli komisyonlarda çalıştı.

Özellikle Bingöl’de sağlık yatırımları, ulaşım projeleri, eğitim kurumları ve kırsal altyapı çalışmalarıyla ilgili girişimleri sık sık gündeme geldi.

Kırsal bölgelerde yol çalışmalarının hızlanması, hastane kapasitesinin artırılması, üniversite yatırımları ve gençlere yönelik sosyal projelerin desteklenmesi halk arasında karşılık buldu.

Deprem ve afet dönemlerinde yalnızca resmî açıklamalar yapan bir siyasetçi gibi değil;ve köylere kadar gidip vatandaşlarla birebir temas kuran bir isim olarak hatırlandı.

Elbette ona duyulan halk sevgisi hiçbir zaman eleştiriden muaf olmak anlamına gelmedi.

Uzun yıllar siyasetin içinde kalan herkes gibi o da eleştiriler aldı.

Kimi, Bingöl’de işsizliğin hâlâ önemli bir mesele olduğunu; gençlerin büyük şehirlere göç etmeye devam ettiğini dile getirdi.

Yerel basında altyapı, kentsel dönüşüm ve bazı yatırımların yavaş ilerlediğine dair yorumlar yer aldı.

Sosyal medyada ekonomik sıkıntılar, tamamlanmayan projeler ve bölgenin kronik sorunlarıyla ilgili eleştiriler yapıldı.

İşte onu Bingöl’de farklı kılan şeylerden biri de buydu:

İnsanların yalnızca iyi gününde değil, siteminde de adını anması…

Çünkü Bingöl insanı kolay kolay gönül vermez bir siyasetçiye.

Bu coğrafyada insanlar söze değil, hissiyata bakar.

Bir insanın yürüyüşündeki tevazuyu, zor zamanda orada olup olmadığını, selamındaki samimiyeti ölçer önce.

Feyzi Berdibek’in yıllar içinde kurduğu bağ da biraz böyle büyüdü.

Halk arasında zaman zaman kullanılan “Feyzi Baba” ifadesi de bir siyasi slogan gibi değil; daha çok yakınlığın, hemşehriliğin ve güven duygusunun dildeki karşılığı gibi durdu.

Bingöl’de bir insana “baba” denmesi kolay değildir.

Bu ifade kimine güveni, kimine ulaşılabilir olmayı, kimine de “bizden biri” hissini taşır.

Bu nedenle bu yazı bir övgü metni ya da siyasi propaganda değil; Bingöl halkının bir siyasetçiyle kurduğu ilişkiyi anlamaya çalışan edebî ve insani bir portre olarak kaleme alınmıştır.

Bir siyasetçiyi gerçekten anlatabilmek için yalnızca sevenleri değil, eleştirenleri de duymak gerekir.

Hakikat, çoğu zaman bu iki sesin arasında durur.

Bugün Bingöl sokaklarında onun adı geçtiğinde kimi yaptığı hizmetleri anlatır, kimi eksik kalan tarafları söyler.

Bingöl'de hemen herkesin birleştiği ortak bir nokta vardır:

İnsanlarla kurduğu doğrudan temas…

Bir köy kahvesinde uzun uzun çay içmesi…

Bir cenazede en ön safta hüzünle beklemesi…

Yaşlı bir adam konuşurken gözlerini kaçırmadan dinlemesi…

Bingöl’ün “Feyzi Baba” ile kurduğu gerçek bağ belki de tam olarak buydu:

Aynı yağmur altında ıslanmak…

Aynı acıda hüzünlenmek…

Aynı sevinci paylaşmak…

Yıllar geçse de doğduğu toprağın merhametini yüreğinde taşımaya devam etmek…

Yıl 2026.
Sözde çağ atlamış bir ülkede yaşıyoruz. Her gün televizyonlarda “yerli ve milli teknoloji”, “akıllı şehir”, “geleceğin Türkiye’si” nutukları dinliyoruz. Fakat Bingöl’de bazı yeni yerleşim alanlarında hâlâ foseptik çukuru konuşuluyor.

Evet, bildiğiniz çukur.
Toprağı kaz, kapağı koy, dua et taşmasın.

Kıbrıs Mahallesi Taht Bölgesi…
Esentepe…
Ova Park çevresi…

Bugünün değil, yarının yerleşim alanı diye pazarlanan bölgeler. Beton yükseliyor, lüks daire tabelaları asılıyor, “modern yaşam konsepti” broşürleri dağıtılıyor ama iş kanalizasyona gelince medeniyet bir anda Hitit öncesine düşüyor.

Bakın, mesele yalnızca altyapı eksikliği değil.
Bu düpedüz zihinsel çöküştür.

Çünkü ilkel toplumların bile ilk yaptığı şeylerden biri atık sistemini çözmekti. Antik Roma’da kanalizasyon vardı. Urartular dağların içine su kanalı oyuyordu. Persler şehir planı yapıyordu. Selçuklu’da kervansarayın bile su tahliyesi düşünülüyordu.

Biz ne yapıyoruz?

Yeni yerleşim alanına apartman dikip insanlara fosseptik çukuru bırakıyoruz.

İnsan gerçekten hayret ediyor.
Arkeologlar birkaç bin yıl sonra Bingöl kazısı yapsa muhtemelen şöyle diyecek:

“Burada garip bir topluluk yaşamış. Dışarıdan modern görünüyorlar ama altyapıları Tunç Çağı seviyesinde.”

İşin daha vahim tarafı şu:
Bu artık “imkânsızlıktan” olmuyor.

Çünkü mesele para değil.
Mesele öncelik.

Belediyeler süslü ışıklara, dev tabelalara, gösterişli açılış törenlerine bütçe buluyor. Sosyal medyada drone görüntüsü çekmeye kaynak var. Ama konu kanalizasyon olunca herkes başını öbür tarafa çeviriyor.

Çünkü kanalizasyon görünmez.
Oy getirmez.
Fotoğrafı şık çıkmaz.

Ama gerçek belediyecilik tam da görünmeyen yerde başlar.

Bir şehrin kalitesi makam odasının mobilyasıyla değil, yerin altındaki borularla ölçülür. Siz o boruları koymadan üstüne istediğiniz kadar beton dökün; o şehir değil, üstü sıvanmış ihmaldir.

Bugün Esentepe’de, Ova Park çevresinde insanlar hâlâ fosseptik sistemiyle yaşamaya mahkûm ediliyorsa, burada yalnızca teknik değil ahlaki bir problem vardır. Çünkü çağdaş şehircilik, vatandaşa “idare et” demek değildir.

Şimdi biri çıkıp diyecek ki:
“Altyapı çalışmaları planlanıyor.”

Bu ülkede planlanan şeylerin yarısı mezara kadar plan olarak kalıyor zaten.

Önce bina yapılıyor.
Sonra yol kazılıyor.
Sonra asfalt dökülüyor.
Sonra tekrar kazılıyor.
Sonra vatandaşın sabrı gömülüyor.

Ve adına hizmet deniliyor.

En acısı da ne biliyor musunuz?

İnsanlar buna alışıyor.

Lağım kokusuna alışıyor.
Plansızlığa alışıyor.
Geçici çözümlerin kalıcı rezalete dönüşmesine alışıyor.

İşte bir şehrin gerçek çöküşü tam burada başlıyor.

Çünkü medeniyet yalnızca bina yapmak değildir.
Medeniyet, insanı çukurla yaşamaya mecbur bırakmamaktır.

Urartular bugün Bingöl’e gelse muhtemelen mühendislerini geri çağırırdı.
“Biz üç bin yıl önce bunu aşmıştık” derlerdi.

• Fuat Sönmez 

​Gül mevsiminde çiçeklerimizi, başkalarının koklamasına terk eyledik. Yıllarca kendi varlığımızı yegâne değer gördük, vitrinlerimizin süsüne methiyeler düzdük. Ne zaman ki o vitrinler kırıldı, işte o zaman süslerin bizi aldattığını fark ettik. Ama iş işten geçmişti. Kendimize dönüş yolunu bulamadık; hep geride bıraktıklarımıza bakakaldık. Gayemizden saptık ama yine de "Hey gidi günler!" demekle yetindik. Eksikliğimizi sorgulayacak bir kardeşimizin eleştirisini "haksızlık" addedip kulak tıkadık. Bir zamanlar bilime yön verene; ağza alınmayacak kadar gaddarca, galiz sözler sarf ettik. Ne yokuş çıkabildik ne aşağı inebildik; hep "yol yorgunu" olduk ama hiç dinlenmedik. Boş yorgunluklarla, bize emanet edilen hayatımızı heba ettik; gülü, papatyaya kurban eyledik.

​Peki, nerede hata yaptık?

​"İlim Müslüman’ın yitik malıdır, nerede bulursa alsın" ya da "İlim Çin’de de olsa gidip alın" diyen bir Resul’ün ümmeti; ilmin ya gerisinde ya berisinde ya da çok ötesinde yer aldı. Hatta ilim yolunda olanları hakir görmeye kadar ileri gitti. Medeniyet tasavvurumuz yok edilme tehlikesiyle karşı karşıya kaldığında bile kimsede bir karşı koyma refleksi oluşmadı. Çünkü gerçek anlamda bir medeniyet inşa etme derdimiz olmadı. Bu dert olmayınca da kim ne yaparsa yapsın "nemelazımcı" bir tayfa haline geldik.

​Bugün bin beş yüz yıllık İslam medeniyetine dönüp baktığımızda acı bir tabloyla karşılaşıyoruz: Birinin inşa ettiğini, kendisinden sonra gelen halefi yıkmış. Varsa bir başarı, o da yalnızca bireysel çabaların ürünüdür. Devletlerin kurumsallaştırmaya çalıştıkları ise bir sonraki dönemde itikadi veya ahlaki gerekçelerle buruşturulup tarihin çöp sepetine yollanmıştır.

​Geçmişin tozlu sayfaları; acı, hüzün ve kederle yoğrulmuş bir tarih anlatıyor bize. İslam adına şehit edilen sahabeler, peygamber evlatları... Kendi hükümranlığı adına kurulan sultanlıklar... Kişisel hırslar ve makamlar uğruna kardeş izzetinin ayaklar altına alınması... Taht uğruna uykusunda gafilce katledilen kardeşlere verilen fetvalar...

​Sonuç mu? Çin Seddi’nden Viyana kapılarına, Afrika’dan Hint Denizi’ne kadar at koşturan bir ecdadın evlatları; bugün bir vize kuyruğunda telef olup gidiyor. O büyük meydanlarda artık eserimiz değil, sadece ismimiz kalmış.

​Artık anlamalıyız: Medeniyet inşası yolunda toprak olmak, taş olmak, tasarımcı olmak... Ne olunursa olunsun; yeter ki artık "engel olan" değil, "yol açan" olalım. Çünkü bu nehir, artık kendi yatağını bulmak zorunda.

https://yukseldargin.blogspot.com/2026/05/yatagini-arayan-nehir-bir-medeniyet.html

İlanda diyordu ki:
“Doktora mezunu olmak ve Kurumsal İletişim Uzmanlığı Sertifikasına sahip olmak.”

İnsan ister istemez düşünüyor…

Madem mesele kurumsal iletişim, neden iletişim fakültesi mezunu olmak şart değil?
Madem mesele uzmanlık, neden yıllarını bu alana vermiş olmak yetmiyor?
Madem doktora yapmış adama güvenmiyorsun, bir sertifika neyi ispat ediyor?

Bu ülkede bazen dört yıl lisans, iki yıl yüksek lisans, dört yıl doktora yetmiyor…
Ama üç günlük sertifika programı hayat kurtarıyor.

Akademi dediğin yer uzmanlık üretir.
Bizde bazen uzmanlığın üstüne “uzmanlık sertifikası” istiyorlar.
Yakında cerrah ilanına:
“Ameliyat yapabilmek için ayrıca Neşter Tutma Sertifikası aranacaktır” yazarlarsa şaşırmam.

En tuhafı da şu…
İlanı okuyunca insan “üniversite personel alıyor” diye düşünmüyor.
Daha çok biri önceden seçilmiş de ona uygun cümle aranmış gibi duruyor.

Çünkü normalde ilan şöyle olur:
“Şu bölüm mezunu olmak gerekir.”

Bizdeyse bazen şöyle:
“Şu tarihte şu eğitime katılmış, şu belgeyi almış, mümkünse kahveyi orta şekerli içen adaylar tercih sebebidir.”

Sonra dönüp “liyakat” deniyor.

Oysa liyakat dediğin şey insanın yıllarca okuduğu bölümde, yaptığı akademik çalışmada, yazdığı tezde aranır.
Yoksa sertifika dosyasındaki renkli PDF’de değil.

Memlekette artık bazı ilanlar bilimsel metin gibi değil, kişiye özel dikilmiş takım elbise gibi duruyor.
Kollar tam ölçü.
Omuz tam oturmuş.
Bir tek isim etiketi eksik.

Ve herkes ne olduğunu anlıyor aslında.
Sadece kimse yüksek sesle söylemiyor.

Çünkü bu ülkede bazen akademik yeterlilikten çok,
“İlanın içine sığabilecek kadar özel olmak” gerekiyor.

• Fuat Sönmez

Sokak lambalarının solgun ışığı çekilirken meskûn mahallin sakinleri henüz konuşmaya başlamamıştı.

Bekleyen bir haber vardı.

Bir kaldırım taşında henüz kurulmamış bir cümle duruyordu…

Gazetecilik burada masa başı işi değildi.
Ayakkabıya sinen tozdu.

Köy yolunda çekilen bir fotoğrafın tıkanan nefesiydi.

Yedi ilçeden merkeze uzanan gerçekleri kelimeye dönüştürme çabasıydı.

Günün ortasında verilen mola dinlenmek sayılmadı.

Gazeteci biraz durdu; duyduklarını, gördüklerini, içine çöken ağırlığı anlamaya çalıştı.

Her haber, gazetecinin omzunda taşınan başka hayatların ağır yüküydü.

Anlatılan acılar, yarım kalan cümleler, söylenemeyen korkular…

Hepsi yazanın benliğinde silinmez, sürreal bir anı olarak kaldı.

Gazeteciydi o; çoğu zaman görünmedi.

Kalabalık içinde adı anılan değildi.

Fotoğraflarda yer almadı belki ama reelin tam ortasında durandı.

Bir anne konuştu, gözleri haber oldu.

Bir işçi sustu; suskunluğundaki ezilmişlik manşete dönüştü.

Bir çocuk güldü, umuda başlık attı.

Çapakçur’un haberleri böyle duyuldu.

Arşivlerin tozlanan raflarından değil, insanların hüzünlü bakışlarından alındı.

Ödül törenlerinde alkışlar duyuldu.

Fakat kimse gece yarısı çekilen fotoğrafın soğuğunu bilmedi.

Kapısı çalınan evlerdeki mahcubiyeti, telefondaki ürkek sesi, gerçeği yazmanın çoğu zaman yalnız kalmak demek olduğunu anlamadı.

Ödül vitrine konuldu.

Emek yine arka sokakta kaldı.

Doğu Anadolu Gazeteciler Cemiyeti ile Doğu Anadolu Gazeteciler Federasyonu’nun düzenlediği 2025 Gazetecilik Başarı Ödülleri açıklandığında aklıma tam da bu geldi.

Çünkü ödül yalnızca başarıyı değil, cesareti de anlattı.

Bingöl Kent Haber Gazetesi’nin iki ayrı ödül alması tesadüf değildi.

Eylem Özen’in “Bingöl’de Uyuşturucu Meşrulaştırılıyor mu?” sorusu toplumda dalga dalga yankılandı.

Rahatsız olanlar oldu; demek ki soru yerini bulmuştu.

Gazetecilik sadece haber vermek değil, gerçeği dile getirecek soruyu sormaktı.

Hasret Dayanır’ın “Bingöl’e Verilecek İçme Suyuna Lağım Suyu Karışıyor!” haberi başka bir gerçeği gösterdi.

Gazeteciydi; anlatmadı, aynayı tuttu.

O aynaya bakmak cesaret istedi.

Görmek istemeyen çok oldu fakat gerçek yine oradaydı.

Elinde kalemi o haberleri yazarken pazarlık yapmadı.

Sevilmek için yazmadı.

Unutulmamak adına yazdı.

Biliyordu ki unutulan haberler önce şehirleri tüketir, sonra kaybolup giderdi. 

Bingöl sokaklarında yürüyen her muhabir aslında zamana not düştü.

Bugünün haberi yarının hafızasına dönüştü.

Yıllar sonra bir fotoğraf karesi, bir cümle, bir manşet toplumun vicdanı diye anıldı.

Akşam oldu.

Çay soğudu.

Defter kapanmış sanıldı.

Gazeteciydi o; yeniden yola koyuldu.

Biz de bu noktada şu soruyu sormak istiyoruz

Eğer aynı ortamda bu kez şehit yakınlarının yaptığı bir basın açıklaması sırasında DEM Partili bir grup tarafından farklı semboller açılıp sloganlar atılsaydı bugün provokasyon değildir diyenler yine aynı cümleleri kurabilecek miydi?

Meselelere sadece kendi penceremizden bakarsak adaleti kaybederiz.
Adalet ise herkese aynı ölçüyle yaklaşabilmektir.

Hiç kimse acısını yarıştırmamalı.
Şehit ailelerinin hassasiyeti de değerlidir toplumun barış ve kardeşlik talebi de değerlidir.
Ancak hangi görüşten olursa olsun, insanların yaptığı açıklamaları gölgelemeye yönelik her davranış toplumda yeni gerilimler üretir.

Bugün Türkiye’nin en fazla ihtiyaç duyduğu şey birbirini suçlayan kalabalıklar değil, birbirini anlayabilen insanlardır.

Yıllarca bu topluma
Türk-Kürt, sağcı-solcu, Alevi-Sünni diyerek ayrım tohumları ekildi.
Kardeşliği zedeleyen her söylemden, her kışkırtmadan artık uzak durmak gerekiyor.

Çünkü bizler her şeyden önce insanız.
İnsanı özel kılan dili, ırkı, siyasi görüşü değil, vicdanı ve ahlakıdır.
İnancımızın bize öğrettiği en büyük hakikat de budur İslam’ın adaleti bir başkasının hakkına, hukukuna, onuruna riayet etmeyi emreder.

Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey öfkeyi büyütmek değil, ortak vicdanı büyütmektir.

Bu süreçte olası gerilimlerin büyümesini engelleyen, sağduyulu tutumuyla görevini hakkıyla yerine getiren emniyet teşkilatımıza da ayrıca teşekkür etmek gerekir.
Özellikle Bingöl İl Emniyet Müdürümüz nezdinde, sahada görev yapan tüm emniyet mensuplarımıza teşekkür ediyoruz.

Çünkü bazen bir şehrin huzuru bir kişinin bağırmasından değil görevini vakar ve sabırla yapan insanların varlığından korunur.

Seyit Kasım'ın zirvesine çöken sis ağır ağır dağılır, güneş toprağa, ferdasında insanın yüreğine işlerdi. 

Kerek Deresi'nin serin nefesi vadiden süzülür; esinti kekik kokusunu alıp Eski Çarşı'nın tarihine yoldaş olurdu. 

O saatlerde Kiğı henüz uyanmamış, tabiat gerçeğini anlatmaya yüz tutmuştu. 

Yıllar önceydi.

Kiğı Eski Çarşısı'nın yukarısında, eski taş yapılı kahvenin önünde herkesin bildiği bir köpek yaşardı. 

Kimse ona sahip çıkmamıştı; herkes biraz sahibiydi. 

Esnaf artan ekmeğini bırakır, çocuklar başını okşar, yaşlılar yanından geçerken selâm verir gibi bakardı.

İsmi yoktu, kendisi varlığıyla ordaydı.

Bir kış mevsiminin gün doğumu vaktiydi, gece boyunca kar, tipi dinmedi.

Beyaz örtü yolları kapatmış, dilleri yumuşatmıştı. 

Taş duvarlı kahvenin önüne gelenler onu hareketsiz buldu. 

Soğuk, küçük bedenini usulca uykuya yatırmıştı.

Kimse yüksek sesle konuşmadı.

Çay bardaklarının buharı havaya karışırken, bir adam eğildi; üzerindeki eski paltoyu çıkarıp köpeğin üzerine örttü. 

O an kimse emir vermedi, kimse karar almadı.

Görünmeyen bir anlaşma vardı sanki. 

Kürek getirildi. 

Kar eşelendi.

Toprağın donmuş yüzü sabırla açıldı.

Bir dost uğurlanıyor gibiydi. 

Toprağa bırakılırken tipide takatini yitirmişti. 

Uzaktan derenin akan suyunun sesi duyuldu.

Bir yaşlı adamın, dudaklarının arasından belli belirsiz bir dua semaya savruldu. 

Orada bulunanların yüzünde aynı düşüncenin, duygunun ifadesi vardı:

"İnsan, merhamet ettiğinde kendini bulandı."

O gün kimse bunu tartışmadı.

Kimse “değer miydi?” diye sormadı.

Soruların yanıtları akılla değil, yürekle karşılanıyordu. 

Kiğı’da hayat böyleydi. 

Kocamış tepeler, kendisine ait olanı ayırmıyordu.

Akan dereler susayana kimiliğini sormuyordu. 

Toprak, üzerine atılan tohumunu reddetmiyordu. 

Tabiatın vazgeçilmez diliydi. 

Varlığın kıymeti büyüklüğüyle değil, hissedilen bağlarıyla ölçülüyordu. 

Kentlerde ise gözler birbirinden kaçıyor. 

Kalabalık büyüyor, ruhlar daralıyordu. 

İnsan yaşamın hızlı akışının içinde hissetmeyi unutuyordu. 

Kiğı'da, bir canın ardından eğilen başlar bize başka bir hakikati ifade ediyordu: 

Şefkat, gösterildiği yerden çok, insana ait doğduğu kalplerde mana buluyordu. 

Mesele hiçbir zaman nebatattan bir canlı değildi.

Mesele, insanın içindeki duyarsızlığı gömüp yerine yumuşak bir yer açabilmesiydi.

Kiğı’nın o karlı, tipiden günü hâlâ benliğimde durur. 

Kar eridi, mevsimler değişti, insanlar dağıldı.

O küçük köpeğin mezarının üstünde açan ilk yabani çiçek, sessiz bir ders bıraktı geriye:

"Merhamet toprağa atılan bir tohum gibidir".

Gören gözleri azaltır, hisseden kalpleri çoğaltırdı.

İnsansoyu nebatattan bir canlıya gösterdiği merhamet ile  yeniden insan olurdu.

Eskiden birinin gözlerine bakarak içimizi açabilirken, bugün kelimelerimizi ölçüp biçerek konuşuyoruz. 

Çünkü anlatılanların anlaşılmaktan çok yargılanacağı, sır olarak kalmaktan ziyade dolaşıma gireceği endişesi taşıyoruz.

Güven, hız çağında yavaş kalan bir duyguya dönüştü; sabır ister, emek ister; ancak zamanın ruhu bunlara pek alan tanımıyor.

İnsanlar artık anlamak için değil, cevap vermek için dinliyor. 

Herkesin bir görüşü var ama kimsenin gerçekten ayıracak vakti yok. 

Sosyal medya çağında her şey görünür, her şey paylaşılabilir hâle geldikçe mahremiyet de güven de aşınmaya başladı.

 İçimizi döktüğümüzde bunun bir gün “malzeme”ye dönüşmeyeceğinin garantisi yok.

Belki de bu yüzden konuşmak yerine susmayı daha emniyetli buluyoruz. 

Suskunluk, modern insanın kendini koruma güdüsü hâline geldi.

Bu durum, eski bir Nasrettin Hoca fıkrasını hatırlatır. 

Hoca’ya biri gelip bir sırrını anlatır ve “Aman Hoca’m, kimseye söyleme.” der.

Hoca da ciddi bir ifadeyle, “Ben kimseye söylemem; ama senin söylediğin kişi de benim gibi söylemezse, bu sır köyde çok yaşayamaz.”
diye karşılık verir. 

İnsanlar güler ama verilen mesaj açıktır: 

Güven yalnızca sırrı tutmak değil, emaneti taşıyabilecek bir karakter meselesidir.

Oysa insan, anlaşılmadan iyileşemez. 

Güven olmadan yakınlık kurulamaz; yakınlık olmadan da gerçek bağlar oluşmaz. 

Bugün içimizi kimseye açamayışımız, güçlü oluşumuzdan değil; incinmekten yorulmuş olmamızdandır. 

Belki de yeniden güvenmeyi öğrenmek için başkalarından önce güvenilir olmayı hatırlamamız gerekir. 

Çünkü güven, talep edilerek değil; davranışla, zamanla ve sessiz bir sadakatle inşa edilir.

Vesselâm…

Bir vadi kadar sessizdi o kavganın ardından geçen yıllar.

Her sözde, her bakışta, her yalnızlık anının karanlık köşeşinde bir hatıra gizliydi.

İki insanın yolu, anlamsız sebeplerle öfkede buluşmuştu.

Sevgi unutulmuş, barışın dili paslanmıştı.

Konuşmak erdemken, öfke sözün önüne duvar örmüştü.

Bir gün, meskûn mahalden uzak bir vadide, öfkenin hedefi olan adam geri çekilip yalvardı:

— Aman, bana zarar verme…

Öfkesine yenilen diğeri alaycı bir sesle karşılık verdi:

— Burada bizi kim görecek? Şahit nerede?

Çaresiz adam, yerdeki kuru kengeri gösterdi:

— Bu kenger şahidim olsun.

Sonrası karanlıktı; soğuk, taş kadar ağırdı.

Yıllar geçti.

Zaman, yaşananları örtmeye çalıştı.

Bir akşam, keskin bir rüzgâr bacadan içeri doldu.

Bacanın tepesinden kuru bir kenger/devedikeni, ocağın sönmeye yüz tutmuş ateşine düştü.

Adamın yüzünde titrek bir tebessüm belirdi.

Kırk yıllık hayat arkadaşı, zevcesi sordu:

— Neden gülüyorsun?

Adam sustu, sonra ağır ağır konuştu:

“Yıllar önce bir kengerle konuşmuştum.

Şahit olacağını söylemişti.

Bugün ateşe düştü… Şahidim geldi.”

Evde sessizlik büyüdü.

O sessizlikte vicdan dile geldi.

Adamın zevcesi jandarmaya gitti.

Sorular soruldu, izler takip edildi, hakikat gün yüzüne çıktı.

Bir kengerin tanıklığı, öfkenin gölgesine saklanan gerçeği ortaya çıkardı.

Kenger, bozkırın çetin bitkisidir.

Kurur, savrulur, diken olur; fakat gördüğünü unutmaz.

İnsan ise öfkeye teslim olduğunda benliğinden uzaklaşır.

Oysa söz sevgiyle kurulduğunda barış filizlenir.

Toprak duyduğunu saklar.

Zaman susar, unutmaz.

Hakikat gecikir, yolunu şaşırmaz.

Bir gün küçücük bir kenger düşer ateşe, külün içinden gerçek konuşur.

Öfke diner.

Yıllar geçer.

Vicdan uyanır.

Adalet, adaletlinin elinden; en sessiz tanığın dilinden bile olsa, er ya da geç yerini bulur.

Belediyede herkes onu severdi.
Çünkü Nihat Abi sistemi biliyordu.
Hangi dosya kaybolur, hangi evrak “sehven” yanar, hangi müteahhit hangi çay ocağında bekler… hepsini ezbere bilirdi.

Artık emeklilik zamanı gelmişti.
Masasına küçük bir pasta koydular.

Üstünde:

“İyi ki geldin, keşke hiç gitmeseydin.”

yazıyordu.

Tam pasta kesilecekken muhasebeden biri telaşla içeri girdi:
— “Başkanım kötü haber…”

Başkan:
— “Ne oldu?”

— “Nihat Abi’nin emekli ikramiyesi çok yüksek çıkıyor.”

O an odadaki bütün suç ortaklarının içine bir hukuk devleti doğdu.

Başkan bir anda ceketini ilikledi:
— “Arkadaşlar… Kamu malı kutsaldır.”

Az önce belediyenin kepçesini yazlığa gönderen adam gitmiş, yerine anayasa profesörü gelmişti.

Bir gecede belediyede inanılmaz bir değişim başladı.

32 yıllık bütün yolsuzluk dosyaları açıldı.
Normalde kaybolan evraklar bu kez kendi ayaklarıyla savcılığa gidiyordu sanki.

Fen İşleri Müdürü:
— “Başkanım şu sahte ihale dosyasını nereye koyayım?”

Başkan:
— “Şeffaflık klasörüne.”

Sabah olunca topluca adliyeye gittiler.
Hepsi takım elbiseli.
Sanki yolsuzluk değil de yatırım teşvik toplantısına gidiyorlar.

Savcı şaşkın:
— “Yani bütün bunları Nihat Bey tek başına mı yaptı?”

Başkan üzgün şekilde başını eğdi:
— “Biz onu fazla mesaiye kalıyor sanıyorduk savcım…”

Savcı dosyaya baktı:
— “Burada 480 milyonluk usulsüzlük var.”

Başkan gözlerini kapattı:
— “Demek ki içimize kadar sızmış…”

O sırada Basın Müdürlüğü açıklama hazırlıyordu:

“Belediyemiz yolsuzlukla mücadelede kararlıdır.”

Altına da Nihat Abi’nin fotoğrafını koymuşlardı.
Adamı Photoshop’la hafif karartmışlar, sanki Netflix suç belgeseli.

Bu sırada Nihat Abi çoktan yurtdışına kaçmıştı.
Balkanlarda küçük bir kafede televizyon izliyordu.

Haberde başkan konuşuyordu:
— “Kim olursa olsun hesabını verir!”

Nihat Abi kahvesinden yudum aldı:
— “Ulan dün birlikte villa bakıyorduk…” dedi.

Tam o sırada telefonuna mesaj geldi:

“Abi hakkını helal et.
Sistem böyle.”

Bu yazıda yer alan tüm şahıslar, kurumlar ve olaylar yazarın hayal dünyasının birer yansımasıdır; gerçek dünyadaki hiçbir kişi veya kuruluşla bağları bulunmamaktadır.

• Fuat Sönmez

Bu gecenin asıl amacı özelde SMA hastası Efrayim bebeğimize, genelde ise tüm SMA hastası çocuklarımıza umut olabilmekti. Aynı zamanda Türkiye’ye örnek olacak bir birlik ve dayanışma tablosu ortaya koyabilmekti.

Çünkü bugün ülkemizde çok az şehir, bir çocuğun yaşam mücadelesi için Bingöl kadar tek yürek olabilmiştir.
Mülki amirleriyle, kurum amirleriyle, milletvekilleriyle, belediyesiyle, STK’larıyla, siyasi partileriyle, basınıyla ve vicdan sahibi insanlarıyla bir araya gelen bu tablo, aslında sadece bir yardım gecesi değil insanlığın, vicdanın ve kardeşliğin ortaya koyduğu güçlü bir mesajdı.

Kampanya Yürütme Kurulu olarak günlerce sokak sokak, kapı kapı dolaşıldı. Davetiyeler dağıtıldı. Belediyemiz gerek resmi hesaplarından gerek Sayın Belediye Başkanımızın şahsi sosyal medya hesaplarından çağrılar yaptı. Valiliğimiz aynı şekilde destek verdi, Sayın Valimiz bizzat kendi hesaplarından duyurular gerçekleştirdi. Basınımız günlerce bu çağrıyı manşetlerine taşıdı.

Çünkü amaç Bingöl’e yakışır, Türkiye’de örnek gösterilecek bir program gerçekleştirmekti.
Amaç kendi evladımıza sahip çıkarken, ülkemizdeki tüm SMA hastası çocuklara da umut olabilmekti.

Ve evet…
Bu gece, birlik ve beraberlik açısından amacına büyük ölçüde ulaşmıştır.

Farklı düşüncelerin, farklı siyasi görüşlerin, farklı renklerin bir çocuğun yaşamı için aynı masada buluşması başlı başına tarihi bir duruştur.
Çünkü inancımız bize şunu emretmektedir

Kim bir insanın hayatını kurtarırsa, bütün insanlığı kurtarmış gibi olur.

Ancak eksik kalan taraflar da olmuştur.

Ne yazık ki geceye katılım göstermeyen  esnaflarımız, konuya duyarsız kalan bazı vatandaşlarımız, beklenen desteği vermeyen bazı STK’larımız ve kendilerinden büyük katkılar beklenen bazı iş insanlarımız birçok SMA hastası çocuğa umut olabilecek böylesine anlamlı bir geceye gölge düşürmüştür.

Biz onları kendi vicdanlarıyla baş başa bırakıyoruz.

Her şeye rağmen o gece orada bulunan, ve gönlü orada olan  maddi manevi destek veren, bir mesaj paylaşarak dahi katkı sunan herkese gönülden teşekkür ediyoruz.

Özellikle programın ilk gününden itibaren yapılan tüm istişarelerde yer alan, maddi manevi desteğini hiçbir zaman esirgemeyen ve Efrayim bebeğimizin gönüllü abisi olan Bingöl Milletvekilimiz Sayın Zeki Korkutata’ya
geceye unutulmayacak destekler sunan tarihe iz bırakan Sayın Valimize 
baba lakabını hakkıyla taşıyan Sayın Milletvekilimiz Feyzi Berdibek’e
çocuğumuzun gönüllü abisi olan Sayın Belediye Başkanımız Erdal Arıkan’a
mazereti nedeniyle geceye katılamasa da destekleriyle yanımızda olan Sayın Milletvekilimiz Ömer Faruk Hülakü’ye
katkılarıyla örnek olan İl Milli Eğitim Müdürümüze 
her daim çocuğumuzun yanında duran kıymetli Bingöl basınına
Sayıları azda olsa taktire şayan destek veren iş insanlarımıza
İl Emniyet Müdürlüğümüze, Jandarma Komutanlığımıza
Kiğı Kaymakamlığımıza, Kiğı ve Adaklı belediyelerimize
Esnaf ve Sanatkarlar odamıza 
katılım sağlayan STK’larımıza Muhtarlar derneğimize tüm muhtarlar derneğimize il genel meclis encümenlerimize 
AK Parti, HÜDA PAR, Yeniden Refah Partisi, MHP, DEVA Partisi, DEM Parti, Huzur Partisi, Saadet Partisi ve Gelecek Partisi il Başkanlarımıza ve temsilcilerimize
ve bugüne kadar maddi manevi katkı sunan herkese teşekkür ediyoruz.

Rabbim birlik ve beraberliğimizi daim eylesin.
Bizleri haktan, hakikatten ve doğru yoldan ayırmasın.
Mazlumun yanında duran, bir çocuğun duasına ortak olan kullarından eylesin inşallah.

Bugün bu satırları bir yazı yazmak için değil, bir nefese ses olmak için karalıyorum.

Bingöl’ün yüreğinin, bir annenin duasıyla nasıl attığını biliyorum.

İnsansoyunun gerçek sınavının büyük sözler de değil, masum bir bebeğin gözlerinde verildiğine inanıyorum.

O gün bugün, Bingöl.

Bugün vicdanımın sesini Efrayim’in nefesinde duyduğum gün.

Bir bebek var: Efrayim.

Bedeni küçük, mücadelesi kocaman; Everest Dağı kadar yüksek Efrayim’in.

Konuşamıyor, gözleriyle anlatıyor.

Nefesiyle direniyor.

Ben ise ilk kez nefes almanın ne kadar değerli olduğunu bu kadar derinden düşünüyorum.

Efrayim, SMA Tip 1 hastalığıyla mücadele ediyor.

Kasları yavaş yavaş susuyor.

Tıp bilimindeki adı: Spinal Musküler Atrofi.

Benim için bu yalnızca bir hastalık değil; bir umudun ayakta kalma çabası.

Motor nöronlar tükenirken hareket azalıyor, gülüş yavaşlıyor, yaşam tükeniyor.

Kaslar güçsüzleşiyor, beden yoruluyor, nefes daralıyor.

Kalbi hâlâ atıyor.

O minicik kalpte Bingöl’ün direncini, Anadolu’nun sabrını görüyorum.

Bu hastalığa “nadir bulunan” deniyor.

Biliyorum ki asıl nadir olan; onu hatırlamak, ona sahip çıkmak, onun elini tutmak.

Ülkemizde binlerce çocuk aynı yaşam mücadelesini veriyor.

Her yıl yüzlerce bebek aydınlığa değil, mücadeleye gözlerini açıyor.

Ben, Efrayim’in sessizce aynı soruyu sorduğunu hissediyorum:

“Sesim olur musun?"

"Tedavim var."

"Umudum var."

"Umudum akçeli benim."

Akçeli tedavi yalnız bir ilaç değil; bir bebeğin hayatına yeniden “devam et” demek.

Mucizenin adı Zolgensma ilacı.

Bedeli iki milyon dolar.

Efrayim’in nefesinin fiyatı olur mu, diye soruyorum kendime.

İşte hayat, en acı gerçeğini rakamlarla yüzüme vuruyor.

Bingöl’e inanıyorum.

Efrayim’i yalnız bir bebek olarak görmüyorum.

Onu vicdanların sızısı olarak görüyorum.

Yüreğimde merhametin doğuşu olarak anlıyorum.

Annesinin geceleri dua ettiğini biliyorum:

“Allah’ım, benim nefesim ona yetse verirdim.”

Babasının her sabah dua ile uyandığını duyuyorum:

“Yeter ki yaşasın.” diyen.

Çaresizliğin kapıda beklediğini görüyorum.

İnsanın elinden geleni yaptığında yine de yetmediğini hissetmesinden daha ağır bir duygu olmadığını biliyorum.

Yine de inanıyorum.

Çaresizliğin karşısında tek bir güç var:

Dayanışma.

Yardımlaşma.

Birlik ve dua.

Bingöl’ün yaraları nasıl sardığına tanığım.

Acıyı nasıl omuzladığını biliyorum.

Şimdi Efrayim için aynı yüreğin atacağına inanıyorum.

Kendime de söylüyorum, size de söylüyorum:

Bir çay parası yetmez demeyin.

Mucize, atılacak en küçük ilk adımla başlar.

Paylaşım, Efrayim’in nefesini çoğaltır.

Bir dua, bir kaderi değiştirir.

Efrayim şu an yaşamla ölüm arasında ince bir ipin ucunda.

O ipin diğer ucunda biz duruyoruz.

Gözlerimi kapatıyorum, kendime soruyorum:

Ya o bebek benim evimde olsaydı?

Ya o nefes benim çocuğumun nefesi olsaydı?

Cevabı ne olurdu yüreğimin?. 

Koşardım.

İşte bu yüzden ben koşuyorum.
Ses oluyorum.

Yazıyorum.

Çağırıyorum.

Sen de gel, Bingöl…

Bir olalım.

El ele verelim.

Bir umut köprüsü kuralım.

Efrayim’in elini tutalım.

Bugün hepimiz birlikte söylemek istiyorum:

Efrayim yalnız değil.

Bingöl Efrayim olursa, Efrayim yaşar.

Belki bir gün güneş Bingöl dağlarından doğarken o evden yükselen o minik kahkahayı duyarım. 

O kahkaha yalnız bir bebeğin değil, Bingöl’ün yeniden nefes alışıdır.

Ben biliyorum:

Mucizeler,

bir çay parasında,

bir paylaşımda,

bir duada saklıdır.

İstiyorum ki Efrayim’in nefesi, bizim vicdanımızın sızısı olsun ki Efrayimler yaşasın.

Merhum Özal'ın din, vicdan ve ifade özgürlüğünün yanı sıra teşebbüs özgürlüğüne de imkan ve fırsat tanıması, özgürlükler alanını daha da genişletmiştir.

Türkiye'nin hem dijital dünyaya adım atması hem dindarların sosyal, siyasal ve kamusal alandaki görünürlüğünün artması açısından tam bir dönüm noktası olduğu da söylenebilir.

Başta telekomünikasyon hamlesiyle, köylere kadar otomatik telefon santrallerinin kurulması, dijitalleşmenin altyapısını oluşturmada ilk ve önemli bir yer teşkil etmektedir. 

Basın ve yayın dünyasında daha özgürlükçü bir anlayışın önü açılmış, Türkiye’nin ilk özel televizyonları hayatımıza girmiş, internet çağı başlamış ve bu durum haliyle özgür düşünce ve bilginin serbest dolaşımı açısından devrim niteliği taşımıştır.

Teknoloji alanında belirli aşamalardan sonra sivil toplumla birlikte özel ve resmi kurum-kuruluşlarda, okullarda bilgisayarlı eğitime geçilmesi ve özellikle iletişim teknolojisinin gelişmesi ve yayılması hem ülke çapında hem uluslararası ilişkilerde özellikle toplumların zihin dünyasını etkileyen çok farklı aşamalara geçilmiştir.

 Diğer taraftan, Özal’ın hem modern icraatlara imza atması hem ilk Başbakan ve Cumhurbaşkanı olarak cuma namazlarına gitmesi, hacca gitmesi gibi dini vecibelerini yerine getirmesi yönüyle Müslüman Türkiye Cumhuriyeti devletinin tarihine altın harflerle geçmiştir.

Böylece, Özal, laiklik elden gidiyor endişesiyle sürekli baskılanan dindar kesimin de devletle barışmasını sağlayarak dini ilimler ile fen ve teknolojiyi mezcederek ve dindar kalarak da modernleşebiliriz, devleti, toplumu yönetebiliriz ve tüm dünyayla iletişim ve etkileşim içinde olabiliriz, mesajını vermeye başlamıştır.

Bu zihniyetin bir benzerini Bediüzzaman Said Nursi’de de görmekteyiz.

Üstada göre dini ilimler, kalbi ve vicdanı kendi gerçek mecrasında ihya ederken insana imanı, edebi, ahlakı, hayatın gayesini ve doğru ile yanlışı ayırt etme kabiliyetini kazandırırken fenni ilimler ise aklın kullanılmasını teşvik ederek evreni, tabiatı anlamayı, teknolojiyi ve modern bilimleri keşfederek insanlığın hizmetine sunmayı amaçlamalıdır.

 Ama ne yazık ki onun metodolojisindeki bu hakikatin aksine günümüzde tüm dünya genelinde eğitim sistemi, bireyleri daha çok iş gücü unsuru olarak hazırlamaya odaklanmış durumdadır. Mesela bilgisayarın nasıl kullanılacağı öğretiliyor ama o bilgisayarla üretilen ve öğretilen bilginin etik ve ahlaki yönü ile doğuracağı netice temel ve öncelikli olarak öğretilmiyor.

Dolayısıyla, bilim ve teknik olarak çok başarılı, donanımlı, zeki ama "niçin?" sorusuna manevi ve tatmin edici bir cevap veremeyen bir nesil karşımıza çıkıyor ve almış başını gidiyor.

Oysaki bir an geriye dönüp baktığımız zaman Selçuklu ve Osmanlı dönemi başta olmak üzere İslam’ın hem bireysel hem toplumsal olarak hakiki manada yaşandığı muhteşem dönemlerde fıkıh, tefsir, hadis, kelam gibi dini ilimlerde otorite olan önemli şahsiyetler; aynı zamanda fizik, kimya, biyoloji, matematik, astronomi ve tıp gibi alanlarda da  asırlara hitap eden eserleriyle nam salmışlardır.

 Bugün ise uzmanlaşma adı altında bilim dünyası param parça olmuş, mesela, bir fizikçi evreni incelerken güya objektiflik gerekçesiyle tüm kainat ve mahlukatın yaratılış hikmetlerini tefekkür etmeyi bile engel kabul edip manevi haz ve hayranlık duymaktan imtina ederken, günümüzün sözde din alimi de kimyanın, fiziğin, bilimin ve teknolojinin konularını dersine, tefsirine katmaktan aciz kalabiliyor.

Tabii ki bugün hem fen ve teknolojiye hem de dini ilimlere erişim tek bir tıkla mümkün iken ikisini birleştirip hayata geçirmek için eğitim sistemi, sözkonusu  sentezi sistemli ve toplumsal bir model olarak sunmakta hala zorlanıyorsa bunun en büyük sebebi de “balık baştan kokar” kaidesince ilmiyle amel etme ve rol model olma konusunda sınıfta ilk kalanlar ilim ve bilim adamlarıdır.

Cevap gecikmedi.
İki panel organize edildi.

Ama ne panel…

Bakıyorsunuz, her şey var gibi.
Konu var, isimler var, afiş var…

Ama en önemli şey yok: Üniversite.

Şimdi tek tek gidelim.

Panellerin adları büyük.

Birinci panel “GAZZE”

İkinci panel “İslam Âleminin Dünü-Bugünü…”

İddia büyük.

Ama organizasyonun kendisine bakınca ortaya çıkan şey şu:
Büyüklük iddiada, küçüklük yönetimde.

Önce mekân meselesi…

Panel Perşembe günü Müftülük salonunda yapılacak.

Sonra Cuma günü Belediye konferans salonunda.

Peki, üniversite nerede?

Adında “Bingöl Üniversitesi” geçen bir vakıf,
neden üniversitenin kendi salonunu kullanmaz?

Bu sadece bir tercih değil.
Bu bir mesajdır.

Ve o mesaj şu:
“Biz üniversiteden bağımsız hareket ediyoruz.”

Ama daha çarpıcı bir detay var.

Afişe bakıyorsunuz…

Bingöl Belediyesi var.
BÜGEV var.
Ticaret ve Sanayi Odası var.

İlk versiyonda Müftülük de var… Sonra o da yok oluyor.

Peki ya üniversite?

Yok.

Adını taşıyan üniversite, afişte yok!

Bu artık ihmal değil.
Bu, bilinçli bir dışlama görüntüsü verir.

Bir vakıf düşünün…
Üniversitenin adını taşıyor ama üniversitenin logosunu afişe koymuyor.

Bu nasıl bir kurumsal akıl?

Bu nasıl bir aidiyet?

Bu nasıl bir ciddiyetsizlik.

Kurumsal iş birlikleri böyle yönetilmez.

Bu hem o kuruma saygısızlıktır
hem de organizasyonun güvenilirliğini zedeler.

Ve asıl mesele…

Moderatör: Eski rektör.

Şimdi tekrar soruyorum:

Bu üniversitenin bir rektörü yok mu?

Var.

O halde neden yeni yönetim yok sayılıyor?

Neden hâlâ eski dönemin gölgesinde işler yürütülüyor?

Bu tablo bize şunu gösteriyor:

BÜGEV, bugünü değil geçmişi temsil ediyor.

Bakın açık konuşalım.

BÜGEV’in amacı nedir?

Üniversiteye katkı sağlamak.
Öğrenciye dokunmak.
Akademik hayatı güçlendirmek.

Ama siz ne yapıyorsunuz?

• Üniversite logosunu afişe eklemiyorsunuz
• Üniversite salonunu kullanmıyorsunuz
• Eski yönetimle yola devam ediyorsunuz

Bu bir vakıf faaliyeti değil.
Bu bir kopuşun ilanıdır.

Ve buradan net bir çağrı yapıyorum:

BÜGEV bu haliyle devam etmemelidir.

Bu vakıf kişisel alan değildir.
Geçmiş alışkanlıkların sürdürüleceği bir yapı hiç değildir.

Eğer mesele koltuksa,
bunun yeri BÜGEV değildir.

Çözüm açık ve nettir:

BÜGEV üniversite yönetimine devredilmelidir.

Yeni rektörle uyumlu,
şeffaf, üretken ve gerçekten üniversiteye hizmet eden bir yapıya dönüşmelidir.

Çünkü ancak o zaman:

• Öğrenciler kazanır
• Üniversite güçlenir
• Şehir nefes alır

Aksi halde ne olur?

Bugün olduğu gibi…

Logo değişir.
Salon değişir.
Afiş değişir.

Ama zihniyet değişmez.

Son söz:

Adında üniversite olan bir vakıf,
üniversiteyi afişine koymuyorsa…

Orada sorun afişte değil,
zihniyettedir.

• Fuat SÖNMEZ

Damlalar yere değdikçe kusursuz bir düzen içinde sanatının izlerini bırakıyor, her biri özünden doğmuş bir nur gibi parlıyordu.

Doğuda yürüyen bulutların arasından düşen ilk damla yüzüme değdiğinde, yüreğimde uzun süredir kapalı duran bir kapı açıldı. 

Adını koyamadığım bir ahengin topladığı sakin güç içime yayıldı.

Hoş geldiniz, coğrafyama can veren; toprağın bağrına inci taneleri gibi düşen göğün gözyaşları.

Huşu ile dökülen damlalar, Bingöl’ün doğasına ağlayan yeni doğmuş bir bebek gibi nefes aldırıyor, ciğerlerini açıyordu.

Çapakçur Suyu’nun kıyısındaki söğüt dalları, hafif bir devinimle beşere ve nebatata estetiğin sessiz dilini gösteriyordu.

Şeker Baba Dağı eteklerinde dolaşan kekik kokusu, yağışın serinliğiyle birlikte yüreğime doldu.

Mor çiçekler Kiğı’nın kayalıklarından başını uzatmış, ıslak toprağı seyre dalmıştı.

Murat Nehri’nde dolaşan balıklar, suyun yüzeyine yaklaşarak düşen damlaların temposuna kendi devinimleriyle eşlik ediyordu.

Göynük Vadisi üzerinde dönen kuşlar, inişin tabiî akışına canlı bir heyecan katıyordu.

Her damla, çocukluğuma bıraktığı hatıraları yeniden uyandırdı.

Peri Suyu kıyısında dolaştığım günler, ısınmış toprağa düşen yağmur kokusu, Bingöl Ovası’nın serin akşamlarında hissettiğim duyguları yeniden canlandırdı.

İçimdeki masumiyet, o günlerde olduğu gibi saklanacak bir yer aramadan ortaya çıktı.

Düşüncelerimle yağmur damlaları arasında sessiz bir konuşma başladı.

Her gelişinde neden içimdeki ağırlığı hafifletiyorsun?

“Toprak beni tanıyor. Sen de tanıyor, hatırlıyorsun.” diyordu.

Senin bereketli damlalarının altında yürümek istiyorum, izin verir misin?

“Gel, birlikte yürüyelim.” diyordu.

Bu çağrıyla önümde eski bir patika uzandı.

Sağer Deresi’nden yükselen buğu ağır ağır çevreye yayılıyordu.

Damlalar, Çır Şelalesi’nin akışında birleşerek içli bir ezgiye dönüştü; şelalenin çevresindeki sarı gelincikler bir çember gibi dizildi.

Her renk, her çiçek ayrı bir tabloda çizilmiş bir resim gibiydi.

İçimde büyüyen monolog taşarak dışarı akmaya başladı.

Yağmur damlalarının üzerime düşüşünün yüreğime getirdiği ferahlık hiç eksilmesin.

Damlalardan yükselen yumuşak bir mırıltı kulağımı huzur veren bir sesle okşadı:

“Dilerim eksilmesin.”

Bingöl’ün doğası, zamanla mekânı kendi uyumunda eriterek inci taneleri gibi düşen damlaların içinde gülümsüyordu.

Ufuk çizgileri yumuşadı.

Bitkiler safâ içinde bir nefes aldı, kuşların kanatlarında ince bir parıltı belirdi.

Çapakçur Vadisi boyunca uzanan çimenler, yağmurla birlikte bir cezbe hâline büründü.

Her çimen tohumu suyun taşıdığı hikmeti yansıtarak toprağın altından başını kaldırdı; görünmez bir uyum içinde kendini gösterdi ve içimdeki ağırlıkları sadeleştirdi.

Yağmurun düşüşünde arınma ile hatırlama aynı anda benliğimde birleşti.

Bingöl’ün florası, dereleri, gölleri, şelaleleri ve yükselen tepeleri tek bir fotoğrafın etkileyici renklerine dönüştü.

Her yağmur yağışında yeniden çekilen bir fotoğrafa…

Not:Bu yazı/m özgün anlatım dili ve duygusal atmosferi muhafaza edilerek, anlam bütünlüğüne dokunulmadan tarafımdan parafraz edilmiştir.

Sonra arkanızı dönersiniz.

İşte hikâye orada başlar.

Çünkü bazıları vesveseyi sadece kulağınıza fısıldamaz. Siz yokken sizin adınıza üretir. Sizin adınıza konuşur. Sizin adınıza hikâye yazar.

Şeytanın klasik yöntemi bellidir; gelir, aklı karıştırır, gider.
Ama bu tipler… Kalıcı kalır.

Siz odadan çıkarsınız, onlar devreye girer.
Siz sustuğunuzda, onlar konuşur.
Ve çoğu zaman en tehlikelisi de budur: Siz kendinizi savunamazken, onlar sizi anlatır.

Üstelik nasıl anlatır?

Eksilterek.
Eğip bükerek.
Bazen olmayanı olmuş gibi, bazen olanı bambaşka bir hale getirerek…

Ve bunu yaparken yüzlerindeki o “iyi niyet maskesi” bir an bile düşmez.

Bakın, insanın hatası olabilir. Yanlışı olabilir.
Ama arkasından konuşulan, üretilen, yayılan şey… Çoğu zaman hatanın kendisinden daha büyük bir hasar bırakır.

Çünkü doğrudan kalbe değil, itibara vurur.
Ve itibar dediğiniz şey… Kolay inşa edilmez, ama bir iki cümleyle yerle bir edilir.

Şeytan sizi kandırmaya çalışır.
Ama bu insanlar, başkalarını size karşı kandırır.

Aradaki fark ince ama sonucu ağırdır.

Birinin içine şüphe düşürürler.
Bir başkasına mesafe koydururlar.
Ve siz farkına bile varmadan, etrafınızda görünmez bir duvar örülür.

En acısı da şu:
Bunu yapanlar çoğu zaman “ben sadece onun iyiliğini düşündüm” diyerek işin içinden çıkar.

Oysa mesele görmek değil.
Mesele neyi, nasıl ve neden söylediğindir.

İşte tam da bu yüzden, insanın kendini koruması gereken şey sadece duydukları değildir.
Kendi yokluğunda söylenenlerdir.

Ve kabul edelim…
Herkes yanınızda sizinle aynı değildir. Bazıları, siz yokken asıl kim olduğunu gösterir.

O yüzden belki de en büyük akıl…
Herkese aynı mesafede durmamak, herkese aynı güveni vermemektir.

Çünkü bazı insanlar, şeytanın bile sabırla kurduğu tuzakları hızlandırır.
Üstelik bunu “sohbet” diye, “muhabbet” diye, “iyi niyet” diye yapar.

Ve geriye dönüp baktığınızda şunu anlarsınız:
Sizi yoldan çıkaran tek şey bir vesvese değildir.
O vesveseyi büyüten, yayan ve çoğaltan bu tür insanlardır.

Ya Rabbim…
Bizi arkamızdan konuşarak kalpleri bulandıranların şerrinden koru.
Bizi sözüyle fitne yayanlardan, gerçeği eğip bükenlerden uzak eyle.
Dilini hayırdan yana kullanmayanlardan bizleri muhafaza eyle.

• Fuat Sönmez

Bir şehrin sokakları, caddeleri ve mahalleleri sadece yön bulmak için değildir aynı zamanda o şehrin hafızasını, kimliğini ve değerler dünyasını da taşır. İsimler, bir toplumun kime saygı duyduğunu, kimi hatırlamak istediğini ve geleceğe ne bırakmak istediğini sessiz ama güçlü bir şekilde anlatır.

Bingöl gibi köklü bir tarih güçlü bir inanç dokusu ve derin bir toplumsal hafızaya sahip şehirlerde bu mesele daha da anlam kazanır. Çünkü burada her köyün, her vadinin, her ailenin geçmişten bugüne taşıdığı bir hikâye vardır. Alimler, kanaat önderleri, hayır sahipleri, mücadele insanları ve yerel hafızada iz bırakmış nice değerli şahsiyet bu şehrin ruhunu inşa etmiştir.

Ancak şehirlerin kamusal alanlarına bakıldığında zaman zaman farklı bir tabloyla karşılaşılır. Yerel ve kültürel hafızayı temsil eden isimlerden ziyade, çoğunlukla farklı dönemlerin siyasi figürleri üzerinden bir isimlendirme eğilimi dikkat çeker. Bu durum sadece Bingöl’e özgü değildir Türkiye’nin birçok yerinde benzer bir yaklaşım uzun yıllardır devam etmektedir.

Burada asıl soru şudur Bir şehrin kamusal isimleri, o şehrin kendi içinden doğan değerlerini mi yansıtmalı, yoksa ulusal siyasi tarihin belirli figürlerini mi merkeze almalıdır?

Elbette tarihsel ve siyasi şahsiyetlerin şehirlerde yer alması, bir dönemin hafızasını yaşatmak açısından anlamlı görülebilir. Ancak bu yaklaşım baskın hale geldiğinde, yerel kimlik geri planda kalma riskiyle karşı karşıya kalır. Oysa bir şehrin gerçek gücü, kendi insanını tanıması ve onu kamusal hafızada yaşatabilmesidir.

Bingöl’ün bağrından çıkmış alimler, kanaat önderleri, hayırseverler ve toplumun zor zamanlarında sorumluluk almış isimler bu şehrin çocuklarına örnek olabilecek güçlü bir miras bırakmıştır. Bu mirasın görünür kılınması, sadece bir isim tercihi değil aynı zamanda bir kimlik inşası meselesidir.

Bugün bir sokak tabelasında okunan isim, yarının gençlerinin zihninde bir soruya dönüşür Bu kişi kimdir? Eğer bu sorunun cevabı, o şehrin kendi değerleri içinden geliyorsa, aidiyet duygusu güçlenir. Aksi durumda ise şehir, kendi hafızasından kopuk bir görünüm kazanabilir.

Burada amaç geçmişi reddetmek ya da farklı tarihsel dönemleri yok saymak değildir. Aksine, dengeyi kurabilmektir. Hem ulusal hafızaya hem de yerel kimliğe adil bir temsil alanı açabilmektir.

Sonuç olarak isimlendirme meselesi basit bir teknik tercih değil kültürel bir duruş, bir hafıza politikası ve aynı zamanda gelecek nesillere bırakılacak bir mesajdır. Bingöl’ün kendi değerlerini daha görünür kıldığı bir şehir hafızası, yalnızca geçmişe vefa değil, geleceğe de güçlü bir yatırım olacaktır.

Zamanın eskitemediği gölgeme geri dönmüş bir yol…

Her adımım, kendi içime yeniden kazınan bir yazgının işareti gibi.

Ben o vadilerin arasında büyürken toprağın bile dili vardı.

Her toprak zerresi, bir sır diyarının dilsiz gözcüsüydü.

Her asûmân, omzumdaki görünmez yükü fark etmiş gibi ağır ağır süzülürdü.

Şimdi anlıyorum:

İnsan, nereye giderse gitsin, ilk toprağının iştiyakını yanında taşır.

Fotoğraftaki masaya kapanmış eşyalar, zamanın içinden düşmüş anılarım gibi…

Çömçe, çocukluğumun sıcaklığına tutunamayan ellerim; kolye, göğsümün ortasında unutulmuş bir tılsım; telefon ise kimseye söyleyemediğim gecelerin durgun imgesi.

Kimi vakit nidalarını duyuyorum:

Kiğı’nın ceviz kokulu tanyerleri, Karer’in dar patikalarından yükselen keçi çanları, Bingöl’ün sularına yansıyan eski yüzler…

Hepsi içimde zamanın kutsal devinimi.
Ben onlardan kaçmadım; onlar da benden gitmedi.

Solmuş gölgelerimizi farklı duvarların hafızasına bıraktık.

Göldeki su devindiğinde yüreğimde bir şey eski yerine dönüyor.

Bilirim; Karer’in uçurumlarında dolaşan çocuk hâlim, o gölün yüzeyine dokunup beni yeniden çağırıyor.

“Buradayım,” diyor, “sen olmadan yıllar büyüdü içimde; gözlerin hâlâ bu diyarda üzerime düşüyor.”

Çoğu kez kendimi bir ritüelin ortasında buluyorum:

Gölgem geçmişimin gölgesine değiyor; ikisi birlikte büyüyor, ikisi birlikte hüzün olup susuyor.

“Ne yürüyüşüm tamam ne de varışım; bir eşikte duruyorum.”

Benliğimde yarım kalmış bir yolculuğun imgeleri…

Her yeni gün Kiğı’nın serin nefesinden süzülüp Karer’in şiirine karışıyorum; akşamın
mehtabında ise Bingöl’ün abıhayat suyu ruhuma şifa gibi akıyor.

O fotoğraftaki yüzlere baktığımda kendi yüzümün parçalarını görür gibi oluyorum:

Yorgun ama direnen, kırılmış ama ışığını saklayan, susmuş ama sözleri hâlâ hücrelerimde konuşan…

Biliyorum ki zamanın silmeye çalıştığı her anda bir yerden yeniden beliriyorum:

Kesme taşlarla döşenmiş bir sokağın başında, sağanak sonrası bir gökkuşağının altında, elleri nasırlaşmış bir annenin yüreğinde…

İçimde hep aynı nakaratın döngüsü:

“Sen, yarım bırakılmış bir ezginin içimde saklı duran ve vakti gelince tamamlanacak cümlesiydin.”

Belki de bu yüzden hiçbir yere tam ait değilim.

Her yer benden bir iz; ben ise her yerden bir parçaydım.

Üzerimde Kiğı’nın yağmurla şekillenmiş killi sabrı, Karer’in içten yükselen hüznü ve Bingöl’ün hayat veren damlası var.

Taşıdığım parçalar birleşince içimde yavaşça bir füsun yükseliyor: 

Kendimi anlatmanın, hatırlamanın ve kendi içimde yeniden doğmanın füsunu.

Biliyorum: 

Çocukluğumdan bugüne kıvrılarak uzanan helazonik yolun içinde hiç yitmeyen bir ben duruyor.

Kıpırdamayı, yeniden ışığa çıkmayı, yeniden konuşmayı bekleyen…

Yıllardır dingin biçimde yüreğimin derinliklerine gömülmüş yanım o.

Doğruyu teslim edelim: Bu vizyon övülmeyi hak ediyor.

Ama mesele tam da burada başlıyor.

Çünkü Türkiye’de biz artık vizyon metinlerinden değil, o metinlerin hayata geçip geçmediğinden etkileniyoruz. Kâğıt üzerindeki mükemmellik ile kampüsteki gerçeklik arasındaki mesafe ne kadar açılırsa, o metin o kadar anlamını yitiriyor.

Şimdi sormak gerekiyor:

Bu kadar iddialı bir vizyonu olan bir vakıf, neden öğrencinin gündelik hayatında görünür değil?

Neden bir Bingöl Üniversitesi öğrencisi “BÜGEV ne yapıyor?” sorusuna somut örneklerle cevap veremiyor?

Bir vakfın başarısı; hazırladığı PDF dosyalarıyla değil, dokunduğu hayatlarla ölçülür. Burs verdiği öğrenciyle, açtığı yurtla, desteklediği projeyle, kampüste yarattığı farkla… Eğer öğrenci hâlâ barınma, destek ve fırsat konusunda yalnız hissediyorsa, burada ciddi bir kopukluk var demektir.

Daha da kritik bir mesele var.

Kurumsal yapı.

Bir vakıf, hele ki “şeffaf, katılımcı ve yenilikçi” olma iddiası taşıyorsa, yönetim anlayışıyla da bunu göstermek zorundadır. Bugün hâlâ yönetim kurulunun eski rektör üzerinden şekillenmesi, ister istemez şu soruyu gündeme getiriyor: Bu yapı gerçekten yenileniyor mu, yoksa alışkanlıklar mı devam ediyor?

Kurumsallık, isimlerin değişmesiyle değil, zihniyetin dönüşmesiyle olur.

Eğer aynı isimler, aynı bakış açıları, aynı karar refleksleri devam ediyorsa; vizyon ne kadar modern olursa olsun, uygulama eski kalır.

Ve gençler bunu çok hızlı fark eder.

Tam da bu noktada, yapılabilecek en basit ama en etkili adım aslında çok açık: Yönetim kurulunun, mevcut üniversite yönetimiyle uyumlu şekilde yeniden yapılandırılması ve vakıf yönetiminin yeni rektöre devredilmesi.

Bu bir “kişi meselesi” değil, bir “kurumsal süreklilik” meselesidir.

Üniversitenin bugünkü yönünü belirleyen irade ile vakfın kaynaklarını yöneten irade aynı istikamete bakmadıkça, o büyük vizyon sahada karşılık bulmaz. Vakıf ile üniversite arasında güçlü, güncel ve dinamik bir bağ kurulmadığı sürece, en iyi niyetler bile zamanla etkisini kaybeder.

Bugünün üniversite öğrencisi, vitrinle yetinmez. Şeffaflık ister erişilebilirlik ister doğrudan temas ister. Bir vakıf gerçekten güçlü olmak istiyorsa, önce öğrencinin zihninde yer edinmek zorundadır. “Var” olmak yetmez, “hissedilmek” gerekir.

BÜGEV’in metni güçlü. Hedefleri doğru. Niyeti tartışılmaz.

Ama şimdi asıl soru şu:

Bu vizyon ne zaman kampüste hissedilecek?

Ve daha önemlisi…

Bu dönüşüm için gerekli adımlar ne zaman atılacak?

• Fuat Sönmez

​Cevdet Said, Habil ile Kabil’in kıssasında geçen; “Sen beni öldürmek için elini bana uzatsan da ben seni öldürmek için elimi sana uzatacak değilim. Çünkü ben âlemlerin Rabbi olan Allah'tan korkarım.” (Mâide, 28) ayetinden yola çıkarak, kardeş kavgasının insanlığın önüne dikildiği o karanlık mecraları muazzam bir şekilde dile getiriyor.

​Aynı anne ve babanın çocukları olan biz insanoğlu; tıpkı Habil ve Kabil gibi her gün kendi aramızda haklı ya da haksız kavgaların içerisinde bocalayıp duruyoruz. Mensubu olduğumuz dinin, “Müminler ancak kardeştir” uyarısına ve emrine rağmen, kendi aramızda bile gerçek manada kardeş olamamanın derin ıstırabını yaşıyoruz. Kardeşin kardeşe el kaldırmayacağını bize öğreten ilk insanın Habil olduğunu söylesek, herhalde yanlış olmaz. Hatta Habil; kardeşlik hukukunun ilkelerini insanlığa miras bırakan ilk yasa koyucudur.

​Bunca yasaya ve toplumsal kurala rağmen bizler hâlâ kardeş kavgasını, hatta kardeş katlini körükleyecek davranışlardan kaçınmıyor; bizzat bu eylemlerin içinde yer alıyoruz. “Bana vursan da beni kırsan da sana elim kalkmayacak” diyen Habil'in ferasetinden bugün fersah fersah uzaktayız. Hele ki yaptıklarımızın "doğru" olduğuna dair bir inancımız varsa, nefsimizi bir gurur abidesine dönüştürüp kendimizi hemen "allâme-i cihan" ilan ediyoruz.

​Dünyanın türlü renklerini hazmedemeyenler; kendi çıkarlarını ve ideolojik saplantılarını adeta birer "kıble" edinmiş durumdalar. İnsanlar; kimi zaman renginden, kimi zaman düşüncesinden, kimi zaman da inancı ya da mezhebi dolayısıyla "hakir" görülüyor veya kolayca "kâfir" ilan ediliyor. Halbuki rehberimiz Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmamış mıydı?

​“Yakında büyük fitneler olacak; o fitnelerde oturanlar ayaktakilerden, ayaktakiler yürüyenlerden, yürüyenler koşanlardan daha hayırlı olacaklar. Kim o fitne içinde bulunursa ondan uzak dursun. O zaman bir iltica yeri, sığınacak bir mekân bulursa ona sığınsın.”

​Ne yazık ki ilahi emirlerden ziyade, "Kabilleşmiş" nefsimizin istek ve arzularına göre savruluyoruz. Bugün dünyada "Habilce" bir vakardan ziyade, gaddarca bir "Kabillik" hüküm sürüyor. Oysa Habil ve Kabil kıssası, sadece Kur’an’da geçen bir anlatı değil; Tevrat ve İncil’de de yer bulan evrensel bir ibret levhasıdır. Tercih yine biz insana bırakılmıştır: Habil’in teslimiyeti mi, yoksa Kabil’in bitmez tükenmeyen hırsı mı?

​Modernizmin bugün kulaklarımıza fısıldadığı hırslar, aslında Şeytan’ın Kabil’e fısıldadıklarıyla aynı; değişen sadece zaman ve mekândır. Ruhlardaki ihtiras ve sahip olma duygusu zamansız bir hastalıktır. Aşırı hırslarımız dünyayı yaşanmaz hale getirirken, kölesi olduğumuz bu çarkın arasından sıyrılıp modernizme haykırmak gerekmez mi?

​“Âdem’in oğlu Habil gibi ol!” düsturunu hem kendimize hem de tüm dünyaya duyurmanın vakti geldi de geçiyor. Bu ilkeyi bir "serlevha" yapıp hayatımızdaki yol işaretlerine dönüştürmeliyiz. Geçmişin acılarını ve düşmanlıklarını bir kenara bırakıp, “Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!” ayetinin gölgesine sığınmalıyız.

​Kaybedilecek bir canımızın, feda edilecek tek bir anımızın dahi olmadığı bu dünyada; kardeşin kardeşe gerçekten "kardeş" olduğu bir atmosferde buluşmak ümidiyle...

https://yukseldargin.blogspot.com/2026/04/ademin-oglu-habil-gibi-ol_01431180311.html

Kendimle konuşuyorum; sesim dışarı taşmadan, zamana karışmadan.

Yaradan, insanı bu yaşama teslim ettiğinde bir mülkün anahtarını uzatmadı; atan bir kalbi, emanet edilen bir ruhu bıraktı avuçlarına.

İnsana yüklenen bir sorumluluktu bu.

Dokunurken incitmemeyi, alırken yerine koymayı, bakarken görmeyi öğreten ağır bir emanet…

Toprağa her bastığımda geçmişin tortusu ayağıma yapışır.

Çocukluğun kokusu, eski evlerin avlusu, yağmurdan sonra koyulaşan toprağın rengi…

İnsan, yaşadığı çevreyi yalnızca kullanmaz; ondan biçim alır.

Duvarlar yükseldikçe içimdeki ferahlık daralır.
Yeşillikler azaldıkça cümlelerim sertleşir.

Rengârenk çiçeklerle dolu bir bahçede yürüdüğümde omuzlarım iner.

Gözüm bir papatyaya değdiğinde düşüncelerim berraklaşır.

Temiz akarlı bir suyun yanında durduğumda benliğimdeki yalnızlık dağılır.

Doğa, insanı terbiye eder; fark ettirmeden, öğüt vermeden.

Kirlenmiş bir çevre, kirlenmiş bir estetik üretir.

İhmal edilen sokaklar, ihmal edilen sosyal ilişkiler doğurur.

Teoride paylaşılan değerler, pratikte karşılığını bulamaz.

İnsan bunu başkasında değil, önce kendinde görür.

Ben kendime baktığımda şunu itiraf ederim:

Çevrem neyse, ben oyum.

Kırıp döktüğüm yerler, yüreğimde kırılıp dökülen, tamir edemediklerimdir belki.

Koruduğum her alan, vicdanımda aydınlığa açılan bir penceredir.

İyilik, konuşulduğu kadar değil; yaşandığı kadar yeşerir. 

Komşulukta, alışverişte, dostlukta paylaşılarak gösterilen bir özen vardır.

Bu özen kaybolduğunda hayat kaba bir düzensizliğe dönüşür.

Doğanın düzeni, insanın hoyratlığıyla yoruldu artık.

Toprak kazıldıkça insan içten oyuldu.

Sular yönlendirildikçe merhamet yönünü şaşırdı.

Hava ağırlaştıkça düşünceler de bulanıklaştı.

Yine de umut vardır.

Çünkü insan, gördüğünü etkileyebilir, değiştirebilir.

Bir ağacı koruyarak, bir alanı temizleyerek, bir bakışı yumuşatarak…

Küçük bir adım, büyük bir iyileşme başlatır.

Yaşadığım çevre, bana kim olduğumu anlatır.

Ben de ona nasıl biri olmak istediğimi gösteririm.

Bu, karşılıklı bir yazgıdır; silgisi yoktur.

Nice yaşanmışlıklar şahittir ki;

Yaşadığın çevreyi güzelleştirmek, insanın kendini güzelleştirmesidir.

İyiliği ve güzelliği, toprağa atılmış bir tohum misali yeşertmektir.

Ve insan kendini arınmaya bıraktığında, çevre de narin bir edayla ona eşlik eder.

​Dünyanın her tarafının kan deryası haline gelmesi, hepimizin sinir uçlarına dokunuyor —ki dokunması gerekir de. Kimi yerlerde insanların başlarına evleri, kimi yerlerde ise dünyaları yıkılıyor. Muktedirler kendi iktidarlarının derdindeyken, mazlumlar acıların hüküm sürdüğü mecralarda bir lokma ekmeğin peşinde geziyor.

​Geçmişin birçok döneminde hep güçlülerin tarihi yazıldı. Mazlumlar ise sadece öldükleri sayı kadar kaldılar ya da o sayıyı bile söyletmediler. İranlı düşünür Ali Şeriati, piramitlerin yanında dizili olan taşlar için: "O gün bile size bir mezar layık görülmedi, bugün de..." diyerek, piramitlerin inşaatında çalışan ve öldüklerinde cesetleri üzerine taş basılan kölelere bir nevi ağıt yakmıştır.

​Bugün ölen birçok savaşçı sadece sayıları ile hatırlanıyor. Ölenlerin arkasından uydurma kahramanlık hikâyeleri yazılmıyor mu? Binlerce insan bir bombanın düşmesiyle katlediliyor ve bizler haber bültenlerinde sadece rakamlara bakıp geçiyoruz. Oysa bir insan iki günde serpilip büyümüyor; iki günde anlayış veya idrak kademesine erişemiyor. Her insan, varlığı itibarıyla mübarek ve üstün bir yaratılışla dünyaya gelmiştir. Bu kadar "ekmel" (en kâmil) olan bir varlığı, kişisel çıkarlar için yok etme hakkı hangi kanunla elde edilebilir?

​Afrika'da insanlar renkleri nedeniyle hâlâ "beyazlar" tarafından tokalaşmaya bile layık görülmüyor. Birçok ülkede, başkasının maşası olmuş ve mazlumların kanını emen vampirleşmiş örgütler mevcuttur. Öte yandan, kendisini tüm insanlığın efendisi sanan ırkçı yaklaşımlar, kapital yollarla hem fikir hem de kültür dünyasını işgal eden emperyal güçler, kendi yakınındaki halkları yerinden yurdundan eden devletler... Sayamadığımız nice yapı, insanlığın huzurunu bozmak için elinden geleni ardına koymuyor.

​Bu kadar açgözlü ve doyumsuz hırsları olan bir azınlık, durdurulması gereken bir tehlike haline gelmiştir. Bu tehlike; sağımızda, solumuzda, tüm dünyada güzellik ve iyilik adına ne varsa yok etmeyi kendine görev addetmiştir. Kendi tanrılaşan nefislerinin emirlerini, insanlığı yok etmekle tehdit ederek dayatıyorlar.

​Peki, Ne Yapmalıyız?

​İğne ile kuyu kazsak, tırnaklarımızı etimize geçirsek bile gelecek adına çabalamak zorundayız. Etrafımıza örülen öfkenin dikenli tellerini, canımızın yanması pahasına söküp atmalıyız. Hakikati haykırmanın bedeli Sokrates gibi baldıran zehri içmek olsa bile, o hakikati anlatmak zorundayız. Hakikatin bir güneş olduğuna ve balçıkla sıvanamayacağına inandığımız gibi, haykırış eylemini de yerine getirmeliyiz. Bu dünyaya bir kere gelinecek; öyleyse bu yaşam neden şerefli bir duruşla taçlanmasın? Daha nice ömürler yaşanacak, yaşlanacak bu ömürler artık heba edilmemeli. 

​Son söz olarak:

Biz bize destek olmalı, birbirimizi kollamalıyız. Matt Haig'in Rahatlama Kitabı'nda çevirmen Çiğdem Öztekin'in ifade ettiği gibi:

​"Bizler her şeyiz, her şeyle bağlantı halindeyiz. Biz bizle, bir an diğer anla, insan insanla, acı hazla, çaresizlik hissi umutla... Zor zamanlarda derin bir avuntuya, sağlam bir kayaya, sağlam bir desteğe ihtiyaç duyarız."

https://yukseldargin.blogspot.com/2026/04/hakikat-ve-insanlk-manifestosu.html

Geçtiğimiz günlerde ilginç bir sahne izledik. Gençlik kolları başkanlığı görevini yürüten bir arkadaşımız, kendisine ayrıldığı pek de belli olmayan bir koltuğa doğru kararlı adımlarla ilerledi. Kararlılık önemli tabii. Fakat yön de bir o kadar mühim.

Şimdi düşünün; yıllarını kamu hizmetine vermiş kurum müdürleri, başkanlar arka sıralarda yer bulmuş. Tecrübe yerini bulmuş yani, ama biraz geride. Ön taraf ise daha çok “hevesli” kadrolara kalmış gibi. Sandalye boş görünce insanın içi kıpırdamıyor değil tabii… Ama her boşluk doldurulmak zorunda mı, orası tartışılır.

Protokol dediğimiz şey aslında çok sade bir anlatıma sahip: “Kim nereye oturur?” sorusunun cevabı. Ama bazıları için bu soru biraz daha geniş yorumlanabiliyor: “Ben nereye oturmak isterim?”

Siyasette yükselmenin yolu sandalyeye erken ulaşmaktan geçmiyor. Hatta bazen hiç geçmiyor. Öyle ki, doğru zamanda ayağa kalkabilenler, yanlış zamanda oturanlardan daha çok hatırlanıyor.

Gençlik dediğimiz şey biraz da ölçü meselesi. Nerede duracağını bilmek, hatta bazen durmayı tercih etmek. Her görünen koltuğu fırsat sanmamak. Çünkü bazı koltuklar, oturuldukça küçültür.

En ilginç tarafı ise şu: Protokole girmek için bu kadar çaba sarf edenlerin, aslında protokolün ne anlama geldiğini pek de dert etmemesi. Davet edilmeden gelinen yerin adı misafirlik değil, biraz daha farklı bir şey oluyor çünkü.

Sonuçta mesele basit:  

Koltuk bulmak kolay.  

Ama o koltukta yakışmak… işte orası biraz zor.

• Fuat Sönmez  

Uyum, farklılıkların yok sayılması değildir. Aksine, farklı fikirlerin bir araya gelerek ortak bir akla dönüşmesidir. Uyumun olduğu yerde istişare vardır, fikir alışverişi vardır, en önemlisi de samimiyet vardır. İnsanlar düşüncelerini korkmadan dile getirebilir, yanlış gördüğünü söyleyebilir, doğrunun peşinde birlikte yürüyebilir. Çünkü gerçek uyum, sadece evet diyenlerin değil, gerektiğinde hayır diyebilenlerin de varlığıyla anlam kazanır.

Ancak sahadaki gerçeklik çoğu zaman bu ideal tablodan uzak görünüyor. Farklı düşünenin dışlandığı, eleştirenin susturulduğu, itiraz edenin uyumsuz ya da sorun çıkaran” olarak etiketlendiği bir anlayış giderek yaygınlaşıyor. Bu noktada artık uyumdan değil, açıkça biatten söz etmek gerekir. Çünkü biatın olduğu yerde sorgulama olmaz, eleştiri olmaz, gelişim olmaz.

Biat kültürü, kısa vadede düzenli ve sorunsuz bir yapı gibi görünebilir. Herkesin aynı şeyi söylediği, kimsenin itiraz etmediği bir ortam dışarıdan bakıldığında güçlü bir birliktelik izlenimi verebilir. Fakat bu, aslında sessizliğin oluşturduğu yapay bir dengedir. Zamanla bu denge bozulur; çünkü bastırılan her fikir, görmezden gelinen her sorun birikir ve daha büyük krizlere yol açar.

Siyaset, sadece koltukları koruma sanatı değildir. Siyaset, toplumu yönetme sorumluluğudur. Bu sorumluluk da ancak liyakatle, adaletle ve şeffaflıkla yerine getirilebilir. Eğer bir yerde biat kültürü hâkimse, orada liyakat geri plana düşer. Hak eden değil, yakın olan öne çıkar. Eleştiren değil, sessiz kalan değer görür. Bu da hem kurumları zayıflatır hem de toplumda güven duygusunu sarsar.

Bingöl gibi köklü, değerlerine bağlı bir şehirde siyasetin bu noktaya sıkışması kabul edilebilir değildir. Bu şehirde insanlar sadece izleyen değil, konuşan, katkı sunan, yön veren olmak ister. Çünkü Bingöl halkı, geçmişten bugüne her zaman iradesine sahip çıkmış, gerektiğinde sözünü esirgememiştir.

Bugün ihtiyaç duyulan şey uyum adı altında tek sesli bir yapı kurmak değil, çok sesli ama ortak hedefe yürüyebilen bir anlayışı hâkim kılmaktır. Gerçek uyum; herkesin aynı düşündüğü değil, farklı düşündüğü halde aynı amaç için birlikte hareket edebildiği bir zemindir.

Siyasetçiye düşen görev kendisine alkış tutanları çoğaltmak değil, doğruyu söyleyenleri dinleyebilmektir. Çünkü alkış bazen yanıltır, ama samimi eleştiri her zaman yol gösterir.

Artık şu soruyu açıkça sormak gerekiyor:
Bingöl’de siyaset gerçekten ortak akılla mı yürütülüyor, yoksa uyum adı altında bir biat düzeni mi hâkim kılınıyor?

Bu sorunun cevabı, sadece siyasetçilerin değil, toplumun da aynasıdır. Çünkü biat eden bir toplumla, sorgulayan bir toplumun geleceği aynı olmaz.

Unutulmamalıdır ki;
Uyum, iradelerin birleşmesidir.
Biat ise iradenin teslimidir.

Ve bir şehir, iradesini koruyabildiği sürece güçlüdür.

​Aradan yaklaşık iki yüz yıl geçmesine rağmen bugünkü Amerikan devlet başkanı, Grönland’ı kendisine bağlamak istiyor ve oranın üzerinde haklar iddia ediyor. Şef Seattle’ın o günkü ifadesi, bugün de adil idarelerin temel düsturu olmalıdır:

​"Washington’daki Büyük Şef toprağımızı satın almak istediğini bildiren bir mesaj göndermiş. Gökyüzünü, toprağın sıcaklığını nasıl satın alabilir ya da satabilirsiniz? Bu fikir bize garip geliyor. Havanın tazeliğine ve suyun parıltısına sahip değilsek, onları bizden nasıl satın alabilirsiniz?"

​İnsanoğlunun bugünkü zalimlik seviyesi; havayı, ormanlarımızı, ırmaklarımızı, hatta nefesimizi bile elimizden almaya çalışmıyor mu? Üstelik bunu yaparken "aklıevvel" birçok kişi, kurum ve devlet, bunun bir demokrasi veya adalet gereği olduğunu o zalimlerden önce bizlere telkin etmeye çalışıyor.

​Kızılderili lider, beyaz zalim karşısında fiziksel gücünün olmadığını dile getirirken, aslında beyaz adamın "Tanrı"laştırdığı değerleri reddediyor ve buna isyan ediyor:

​"Senin Tanrın halkını seviyor ve benimkinden nefret ediyor; güçlü kollarını sevgiyle beyaz adamın etrafına doluyor ve onu bir babanın küçük oğlunu yönlendirdiği gibi yönlendiriyor; ama kızıl çocuklarını terk etti. Halkını her gün güçlendiriyor ve yakında toprağı dolduracaklar; benim halkım ise bir daha asla akmayacak, hızla çekilen bir gelgit gibi çekiliyor. Beyaz adamın Tanrısı kızıl çocuklarını sevemezdi, yoksa onları korurdu. Yetim gibi görünüyorlar ve yardım için hiçbir yere bakamıyorlar. O zaman nasıl kardeş olabiliriz?"

​Amerika'ya giden o hırsız takımının, kıtayı yağmalamasını "Amerika'yı keşfetmek" adı altında yıllarca bir kahramanlık gibi anlatması ve bizlerin de buna inanması ne kadar acı ve gülünç bir durumdur. O kıtada yaşamını sürdüren yerli halkın örf ve ananelerini yok sayıp onları birer hayvan gibi avlayan o zihniyet, bugün "Epstein dosyalarında" bile kendini göstermedi mi? Zalimlerin sadece isimlerinin değişmesi, zulümlerinin aynı kalması bir tesadüf değildir. Her şey, bu adamların kötü niyetinin yüzyıllardır değişmemesinden kaynaklanmaktadır.

​Topraktan gelmediğini ve toprağa ait olmadığını düşünen Batı kültürüne, Şef Seattle’ın bir tokat gibi yapışan şu cevabını da hatırlatmak gerekir:

​"Bildiğimiz bir şey var: Toprak insana ait değildir, insan toprağa aittir. Her şey, bir aileyi birbirine bağlayan kan gibi birbirine bağlıdır. İnsan hayat dokusunu kendisi örmedi; o, bu dokunun içinde sadece bir liftir. Bu dokuya yaptığı her şeyi aslında kendisine yapmaktadır."

​Bugün dünyada hâkim güç olan Amerika’nın bu gücü, aslında Batı kültürünün bir tezahürüdür. Batı, kendisi dışında ne bir kültür ne bir medeniyet ne de bir insanlık tanır. İstiklal Şairimiz Akif’in deyimiyle, "Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" nitelendirmesi, bu tablo karşısında yerinde ve hatta eksik bile kalmaktadır.

​Nice çağları açıp kapatan Anadolu insanı olarak, üzerimize serpilmiş o ölü toprağını silkeleyip uyanmalıyız. Dünyanın doğusunun, batısının ve merkezinin biz olduğumuzu unutmadan; bu haykırışla kendimize yeni bir yol çizmeli ve o yola gelecek nesillerimizi yerleştirmeliyiz. Geleceğe bırakacağımız en büyük miras, bu dik duruş ve değişmeyen "insanca" bakış açımız olacaktır.

Son söz olarak; Ahmet Arif'in ben Anadolu'yum şiirini bir kısmını paylaşarak bitireyim.

Beşikler vermişim Nuh'a

Salıncaklar, hamaklar,

Havva Ana'n dünkü çocuk sayılır,

Anadoluyum ben

Ben hep buradayım. 

Siz yeter ki beni unutmayın." diyor. 

Bingöl… 

Dağların arasında sessiz görünen bir şehir. 

Kışın uzun sürdüğü, dumanlarının göğe ağır ağır yükseldiği, çarşıda selamın eksik olmadığı bir Anadolu kenti.

Ama bu sakin görüntünün altında herkesin bildiği, çoğu zaman konuşmaktan kaçındığı bir gerçek yaşar: 

Bu şehir, toprağın hafızasıyla birlikte yaşar.

Çünkü Bingöl, Kuzey Anadolu Fayı ile Doğu Anadolu Fayı’nın birbirine yaklaştığı, yerin derinliklerinde sürekli hareketin sürdüğü bir coğrafyada durur.

Burada toprak hiçbir zaman tamamen uyumaz.

Bingöl’ün geçmişi yalnızca geçen yıllarla değil, sarsıntılarla hatırlanır. 

1971’de yaşanan büyük deprem, yani 1971 Bingöl Depremi, şehir merkezini ve köyleri derinden yaralamış, yüzlerce insanı toprağa emanet etmişti.

 Evler yıkılmış, köy yolları sessizliğe gömülmüş, geriye uzun süre dinmeyen bir yas kalmıştı. 

Aradan yıllar geçti; hayat yeniden kuruldu, çocuklar büyüdü, yeni binalar yükseldi. 

Fakat 2003 sabahı Bingöl, bir kez daha toprağın sert çığlığı ile uyandı. 

2003 Bingöl Depremi, özellikle Çeltiksuyu’nda yaşanan acıyla hafızalara kazındı; genç hayatlar, yarım kalan hayaller ve bir şehrin yüreğine çöken tarifsiz bir sessizlik bıraktı geride. 

O gün Bingöl yalnızca bir deprem yaşamadı; kırılganlığını, unutmanın bedelini ve doğanın karşısındaki çaresizliğini yeniden gördü.

Bingöllüler depremi aslında bilir.

Sohbetlerde adı geçer, büyükler geçmiş depremleri anlatır, “Buralar fay hattı.” denir.

Ama zaman geçtikçe insanın hafızası nisyan ile malüldür, yumuşar. 

Yeni yapılan binalar güven hissi verir, günlük hayatın telaşı korkunun üzerini örter. 

“Bizim mahalle sağlamdır.”, “Bu bina yeni.” cümleleri Genç Caddesi’nde, Kültür Mahallesi’nde, çay ocaklarında yankılanır. 

Deprem gelecektir ama bugün gelmeyecekmiş gibi yaşanır.

İşte en tehlikeli an da budur: İnsan, tehlikeye alıştığında unutmaya başlar.

Sonra bir gece ya da bir sabah… Saatin hiçbir önemi yoktur.

Deprem kapıyı çalmaz; doğrudan hayatın ortasına girer. 

Yataklar sallanır, duvarlar çatırdar, lambalar söner.

Zaman birkaç saniyeliğine donar.

O an herkes aynı düşünceyle yüzleşir: “Keşke daha hazırlıklı olsaydık.” 

Anneler çocuklarını arar, çocuklar karanlıkta bir ses bekler, komşular birbirine koşar. 

O saniyelerde unvanlar, zenginlikler ve tartışmalar anlamını yitirir. 

İnsan yalnızca insan olur.

Deprem durduğunda ise asıl sarsıntı başlar. 

Geceleri uyuyamayan insanlar, en küçük titreşimde irkilen çocuklar, kapı yanında hazır bekleyen montlar, ayakkabıyla geçirilen geceler…

Bingöl’de deprem sonrası gökyüzüne bakış değişir.

İnsanlar artık toprağa değil, birbirine güvenmenin önemini daha iyi anlar.

Paylaşılan bir battaniye, uzatılan bir bardak çorba, tanımadığın birinin omzunda ağlamak… 

İşte Bingöl insanının gerçek halet-i ruhiyesi burada ortaya çıkar.

Ve sanki deprem kendi sesiyle konuşur:

“Ben sürpriz değilim. 

Yıllardır geleceğimi söylüyorum. 

Fay hatlarında adım yazılı; bilim insanları beni anlatıyor. 

Ben doğanın gerçeğiyim. 

Kızgın değilim, intikam almam; yalnızca görevimi yaparım. 

Kapınızı hangi gün çalacağımı bilemezsiniz ama şunu bilin: 

Bir gün hepinizin kapısını aynı anda çalabilirim. 

Unutulduğum şehirlerde daha sert konuşurum.”

Bu yüzden mesele yalnızca geçmişi hatırlamak değildir; geleceği ciddiye almaktır. 

Yetkililerin sağlam şehirler kurması, denetimden vazgeçmemesi, güvenli toplanma alanlarını koruması gerekir.

Bingöllülerin ise evini sorgulaması, deprem çantası hazırlaması, çocuklarına deprem bilinci kazandırması gerekir. 

Çünkü deprem kader değildir; hazırlıksızlık felaketi büyütür.

Bugün Bingöl’ün dağları, ovaları ve sokakları sessizce aynı gerçeği fısıldıyor: 

Deprem yine gelecek. 

Ne zaman olacağını kimse bilmez. 

Ama sonucu belirleyecek olan şey bellidir: 

Unutmak mı, hazırlanmak mı?

Ve deprem son sözünü söyler:

“Benim sesimi korku olarak değil, hatırlatma olarak görün.

Hazırlıklı olursanız trajediye dönüşmem. 

Ama beni unuttuğunuz bir anda yeniden gelirim.
 
Ben hep buradayım. 

Siz yeter ki beni unutmayın.”

Asıl soru şu:
Bu seçim gerçekten halkın talep ettiği bir sonucun yansıması mı, yoksa idarecilerin tercih ettiği bir ismin teyidi mi?

Çünkü kamuoyunda uzun süredir konuşulan bir gerçek var. Halkın bir kısmı, özellikle sahada aktif, sorunlara dokunan, çözüm üreten yeni bir ismin aday olmasını istiyordu. Bu talep azımsanacak gibi değildi. İnsanlar artık sadece makamda oturan değil, sahada olan, kapısını çalabileceği, derdini anlatabileceği bir yönetim anlayışı arıyor.

Peki ne oldu?

Neden bu talep karşılık bulmadı?
Neden halkın konuştuğu, destek verdiği isim adaylık sürecinde geri planda kaldı?
Daha da önemlisi, neden bazı isimler aday olmasını istemedi?

Siyasetin doğasında elbette dengeler vardır, hesaplar vardır. Ancak bu dengeler, halkın beklentisinin önüne geçtiğinde orada bir sorgulama başlar. Çünkü demokrasi sadece sandık günü değil, aday belirleme sürecinde de kendini göstermelidir.

Önceki başkanın yaptığı çalışmalar elbette göz ardı edilemez. Hizmet eden, emek veren herkese hakkını teslim etmek gerekir. Ancak mesele sadece geçmişte yapılanlar değil, gelecekte ne yapılacağıdır. Halk bazen değişim ister, yeni bir soluk ister, yeni bir heyecan ister.

Eğer bu talep görülmezden gelinirse, seçimler şeklen yapılmış olur ama ruhunu kaybeder.

Bugün Bingöl’de konuşulan tam olarak budur:
Biz mi seçtik, yoksa bizim adımıza mı seçildi?

Bu soruya verilecek samimi bir cevap, sadece bir seçimin değil, gelecekteki güvenin de belirleyicisi olacaktır.

Unutulmamalıdır ki;
Halkın sesi duyulmadığında, sandık konuşur ama gönüller susar.

​Halbuki hayat; bir lokma ekmek, bir yudum su ile idame ettirilebilecek kadar sade. Kinden uzak, dostane bağlar kurma ve güzel anılar biriktirme şansımız varken; zihnimize yüklediğimiz gereksiz düşüncelerin altında ezilmeyi seçiyoruz.

​"Bana Yeni Bir Hayat Lazım" Ama Hangisi?

​"Ben ve hayatım" derken, dışımızdaki dünyayı dışlayan bir tavır takınır olduk. Hani o meşhur şarkıda geçtiği gibi; çoğumuzun diline pelesenk olan o "Bana yeni bir hayat lazım" cümlesi, aslında neyi kasteder? Yeni bir hayat mı, yoksa kaybettiğimiz özümüz mü? (Engin Geçtan, HAYAT)

​"Ben ve ötekiler" diye keskin sınırlarla dünyayı ayırmamız, aslında kendimize yaptığımız en büyük kötülük değil mi? Oysa hepimiz Âdem’in çocuklarıyız. Duygularımız, korkularımız, hüzünlerimiz ve zaferlerimiz özünde aynıyken; bize ait olmayan bu dünyada kendimize mülkiyetler, payeler, imtiyazlı dünyalar kurmaya çalışıyoruz. Üstelik bunu, sonu belli bir yolculukta olduğumuzu unutacak kadar büyük bir ciddiyetle yapıyoruz. Başkalarını kılı kırk yararcasına eleştirirken, kendimize iki dürüst soru sormaya tahammül edemiyoruz.

​Doymayan Göz, hisetmeyen Gönül...

​Eleştirilerimiz daima "başkasına", övgülerimiz ise kendi "en kusurlu" halimize... Kalbimiz tatminsiz, gözlerimiz doyumsuz; koca dünyayı kendimize dar ediyoruz. Midemizi doyurma telaşımız, ruhumuzu ve kalbimizi besleme ihtiyacımızın fersah fersah önüne geçti. Beğenilerimiz bile bize ait değil artık; bilinçaltımıza zerk edilen şablonlarla sınırlanmış durumdayız. Sunulanın dışında üretmiyor, çizilen sınırların dışına çıkmıyoruz. Kendi dünyamızı, başkalarının fikirlerini yazdığı bir yazı tahtasına dönüştürdük.

​Kısa ömrümüzün hiç bitmeyeceğini sanıp, asıl önemli olanları hep "sonraya" bırakıyoruz. Sanki yarını garantilemiş, zaman üzerine mühürlü bir taahhüt almışız gibi bir vurdumduymazlık içindeyiz.

​Beyaz Bayrak Gelmeden Önce

​"İnsanoğluna bir vadi dolusu altın versen, bir vadi daha ister" hadisini yorumlarken bile içimizden; "Hele bir vadi olsun da, ikincisini istemeyiz" diyecek kadar samimiyetten uzaklaştık. Doymayan gönlümüzün, bir gün bir avuç toprakla doyacağı gerçeği bize hep çok uzak görünüyor. O an ansızın gelip çattığında ise, elimizde sadece o beyaz bayrakla (kefenle) teslim olmak zorunda kalacağımızı unutuyoruz.

​Arz ile sema arasında en dertli kişinin de, en iyinin de biz olduğumuza dair bir illüzyonla yaşıyoruz. Sürekli "anlaşılmamaktan" yakınıyoruz ama asıl meselenin, bizim kimseyi anlamaya çalışmamamız olduğunu bir türlü kabullenemiyoruz.

​Gönüllerimizi doyuracak olan şey vadi dolusu altınlar değil, karşılıksız bir tebessüm ve samimi bir dostluktur. Geç olmadan, o dar odalarımızdan çıkıp birbirimizi anlamaya başlamalıyız. Unutmayın ki bu dünyanın bir gününü geçirdik kaldığını umduğumuz günleri kaliteli yaşamaya gayret edelim. Daha verimli ve iyi günlerde buluşmak dileğiyle. 

https://yukseldargin.blogspot.com/2026/04/kendi-dunyamizin-dar-odalari-ben-ve.html

Uzun zamandır beklenen, dillere dolanan ama bir türlü gelmeyen o başarı sonunda geldi. Ve bu geliş öyle sessiz, öyle sıradan olmadı. Hak ederek, mücadele ederek, inat ederek geldi.

Mehmet Engin Özturan ve ekibi zor olanı seçti. Kolay yoldan gitmedi. Günü kurtarmadı, hedef koydu. Ve o hedefin peşinden sonuna kadar yürüdü.

Sahadaki takım…
Belki büyük bütçelerle kurulmadı.
Belki yıldız isimlerle dolu değildi.

Ama bir şeyi vardı:
Ruhu vardı.

Her maçta bunu gördük.
Geriye düştüğünde dağılan değil, toparlanan bir takım vardı.
Öne geçtiğinde gevşeyen değil, işi ciddiye alan bir ekip vardı.

Koştular, mücadele ettiler, vazgeçmediler.
En önemlisi ne yaptıklarını biliyorlardı.

Bu çok önemli.

Çünkü Anadolu’da şampiyonluk sadece ayakla kazanılmaz.
Akılla, sabırla, inançla kazanılır.

Bingölspor sahada bir planla oynadı.
Rastgele değil, bilinçli.
Dağınık değil, düzenli.

İşte bu yüzden bu başarı tesadüf değil.
Bu, adım adım gelen bir şampiyonluk.

Ve bu şampiyonluk…

Tribünde bekleyen insanların sabrıdır.
Yıllardır “bu sene mi?” diye soranların cevabıdır.
Bingöl’ün kendine yeniden güvenmesidir.

Sokakta yürüyen insanın yüzündeki gülümsemedir.
Bir çocuğun “ben de oynayacağım” demesidir.

Bazı başarılar vardır, tabelaya yazılır geçer.
Bazıları ise hafızaya kazınır.

Bingölspor’unki işte o ikinci türden.

Şimdi gelelim işin diğer tarafına…

Şampiyonluk geldi ya…
Bir anda herkes ortada.

Fotoğraf kareleri dolu.
En önde yer kapma telaşı.

Bingöl’ün o tanıdık bürokrasi kalabalığı…

Sezon boyunca ortalarda pek görünmeyenler,
Şimdi kupanın yanında en net çıkan kareyi yakalama derdinde.

Sanki o deplasman yollarında onlar vardı…
Sanki o stresli maçları onlar yaşadı…

Ama olsun.
Biz yine de nazik olalım.

Hatta küçük bir çağrı yapalım:

Madem bu başarıyla bu kadar gurur duyuyorsunuz…
Madem bu kadar sahipleniyorsunuz…

Buyurun, şimdi de destek olun.

Çünkü asıl hikâye şimdi başlıyor.

2.Lig dediğiniz yer kolay değil.
Masraf artar, yük büyür.

Ulaşım var, maaş var, tesis var…
Bu iş fotoğrafla dönmez.

Açık konuşalım:
Kareye girmekle kulüp dönmez.

Biraz da elinizi taşın altına koyun.

Gerçek destek, kupa kaldırılırken değil…
O kupaya giden yolda verilir.

Bingölspor bu şehre bir sevinç yaşattı.
Şimdi sıra şehirde.

Ya bu hikâyeyi büyüteceksiniz…
Ya da sadece o fotoğraflara bakıp “ne güzel gündü” diyeceksiniz.

Karar sizin.

- FUAT SÖNMEZ

Şüphesiz Allah; mü’minler, yahudiler, sâbiîler, Hristiyanlar, mecûsîler ve müşrikler arasında kıyâmet günü kesin hükmünü verecektir. Çünkü Allah her şeye hakkıyla şâhittir.HAC SÜRESİ 17. AYET

 Bu kentlerde insanlığa ders veren paha biçilemez zengin kütüphaneler, devasa külliyeler, dünyaya yön veren icatların gerçekleştiği bilim, sanat ve kültür merkezleri; şimdi harabe veya müzeye dönüşmüş olsa bile hala yerli yabancı turistlerin yoğun uğrak yeri ve bilimsel araştırmaların, belgesellerin en önemli konularından olmaya devam etmektedir.

Tüm  insanlığa ışık olan ve yol gösterici mükemmel eserler bırakan Abdülkadir Geylani, İmam-ı Azam Ebu Hanife, İmam Ahmed bin Hanbel, İmam Gazali, Cüneyd-i Bağdadi gibi bilginlerin yetiştiği dini ve pozitif ilimlerin yuvası olan medrese ve mabedlerin hüzünlü minarelerinden gökkubeye doğru  ne yazık ki şimdi çok acı çığlıklar yükseliyor.

Nice alimler, münevverler yetiştiren ve nice şaheserlere ev sahipliği yapan bu kadim kentlerin baş mimarının kuşkusuz Allah indinde makbul olan tek din İslam ve ona gösterilen derin sadakat ve samimiyetin gölgesinde yükselen o muhteşem kültür ve medeniyet olduğu inkar edilemez bir gerçektir.

Bir zamanlar gökyüzünde uçan kuşun kanadına bile bu medeniyetin adını yazdıran, rengarenk güzelliklerini nakşeden ve bütün kainata kılavuzluk eden bu muazzam medeniyetin ilahi kervanı, tarihte dağları denizleri aşan bir güç ve kuvvette iken, heyhat, şimdilerde dümdüz yollarda bile kendi yolunu şaşırıp kalmış garip bir yolcuyu andırıyor.

Şimdi müzmin bir hasta ve her tarafı yara bere içinde olan yaralı bir aslanı andıran bu hasta medeniyet; cehalet, gaflet ve özellikle tefrikanın da etkisiyle ne yazık ki kan ve gözyaşının oluk oluk aktığı bir coğrafyaya dönüşmüş, gerisin geriye gitmiştir.

Nitekim, şimdiki İslam ümmeti, imamesi kopmuş bir tesbihin taneleri gibi darmadağın olmuş, her biri bir tarafa saçılmış ayrı ayrı yönlere bakıyor, kendi dar dünyasında bencilliğin sonucu olan bir acının, ızdırabın içinde boğuşup duruyor, derdine derman için de kendisini daha da hasta eden, hatta zehirleyen insafsız hakim ve hekimlerden adalet ve şifa dileniyor.

Halbuki, asırlarca sapasağlam ayakta kalan bir ulu çınar misali etrafına ihtişam salan ve gölgesinde adeta kurt ile kuzuyu bile yan yana barındıran, onlara altın çağlarını yaşatan ne güzel bir medeniyettir bu.

 Zamanında gerçek ümmet şuuruyla hareket edildiği içindir ki sevginin, barışın, adaletin, hoşgörünün ve güvenin teminatı olan İslam medeniyeti adlı bu ulu çınar, o muhteşem heybetiyle yeri göğü kendine hayran bırakmıştır.

Ancak, bütün bu sıkıntılar, hüzünler, bir tükenişin değil; bilakis, umutlu bir bekleyişin sancısı olup küllerinden yeniden doğmayı bekleyen ve kendi içindeki o ilahi nurun yansıması olan muhteşem medeniyeti yeniden keşfedecek, dağılan tesbih tanelerini yine aynı imamenin altında birleştirecek ve sonsuz vuslata kavuşturacak olan bir şafağın müjdecisidir.

Pek çok insan; kendisi dışında olan, ulaşamayacağını düşündüğü hazinelere, zenginliklere ve daha nelere imrenir... Kur'an-ı Kerim, hem bu böbürlenmeyi hem de imrenmenin neticelerini Karun kıssası üzerinden çok iyi anlatır:

      “Karun: 'Bu servet bana ancak kendimdeki bilgi sayesinde verildi,' demişti. Bilmiyor muydu ki Allah, kendinden önceki nesillerden ondan daha güçlü, ondan daha çok taraftarı olan kimseleri helâk etmişti? Günahkârlardan günahları sorulmaz (Allah onların hepsini bilir).

Derken Karun, ihtişam içinde kavminin karşısına çıktı. Dünya hayatını arzu edenler: 'Keşke Karun’a verilenin bir misli bize de verilseydi. Hakikaten o, büyük bir servete sahip!' dediler. Kendilerine ilim verilmiş olanlar ise şöyle dediler: 'Yazıklar olsun size! İman edip salih amel işleyenler için Allah’ın mükâfatı daha hayırlıdır. Ona da ancak sabredenler kavuşabilir.'

Nihayet Biz Karun’u da sarayını da yerin dibine geçirdik. Artık Allah’a karşı kendisine yardım edecek bir topluluğu olmadığı gibi, o, kendi kendini kurtarabilecek güçte de değildi. Daha dün onun yerinde olmayı isteyenler: 'Vay bize! Demek ki Allah, kullarından dilediğine rızkı bol veriyor, dilediğine az! Şayet Allah lütufta bulunmasaydı, bizi de yerin dibine geçirirdi. Demek ki inkârcılar iflah olmazmış!' demeye başladılar.” (el-Kasas, 78-82)

Günümüzün Karunları ve Safımız

Etrafımızda bugün buna benzer çok fazla insan yok mu? Karun’dan daha beter, daha isyankâr ve azgın olanlar yok mu? Her gün kulağımıza gelen "Bu malları kendi bilgim ve becerim sayesinde kazandım," diyen günümüz Karunları yok mu? Hem de fazlasıyla var. Bu dünyanın geçici bir bahçe olduğunu ve bizlerin de bu bahçede kısa bir mola verip gideceğimizi anlamamız gerekmez mi?

Bu dünyada iyilerin hep kazanacağına dair ümidimiz olmalı; ki onlar mutlaka kazanacaktır. Kısa bir ömürde bunu göremeyebiliriz ama nihayetinde, vaktin bir yerinde iyilerin galip geldiği mutlaka görülecektir. İyilere destek olmak için illaki bir Hz. Musa’nın gelmesi, Hz. İsa’nın havarileriyle dönmesi ya da Hz. Muhammed’in (sav) Hira’dan çıkıp gelmesi gerekmez. Verilen imtihanları değerlendirmeli ve bunlardan doğru sonuçlar çıkarmalıyız.

Tarihte yaşanan olayları iyi tahlil etmeli ve ona göre konumlanmalıyız. Nemrut’un ateşine odun mu taşıyacağız, yoksa karınca misali bir damla su mu? Bunu iyi ayırt etmeliyiz. Öyle anlar oluyor ki mazlumu zalimden ayıracak ferasetimiz kalmayabiliyor; çoğu zaman da bu yüzden kaybediyoruz.

Biliyoruz ki iyi ile kötünün arasında ince bir çizgi var; ona dikkat etmeliyiz. Cem Sultan'ın şu beyiti meramımızı ne güzel izah eder:

"Ademe yahşi bir ad kalır bu dünyada, Saltanat baki kalır derler ise yalandır."

Kalbimizi iyiliğin eline vermeli, kiralanmış bir beyinden ziyade bir satranç ustası gibi en ince hamleleri yaparak ferasetle hareket etmeliyiz.

Sırat-ı Müstakim’de buluşmak dileğiyle...

Selam ve muhabbetle.

https://yukseldargin.blogspot.com/2026/04/hakikat-ve-modern-karunlar.html

E iyi de… daha bahar yeni gelmiş.

Ağaç dediğin önce çiçek açar. O çiçek bazen donar, bazen rüzgâr alır götürür, bazen de arı uğramaz diye içine kapanır. Ama yine de açar. Çünkü bilir ki meyve dediğin şey, sabrın terbiye ettiği bir neticedir.

Bizde ise işler biraz ters. Herkes sonuca âşık, sürece küs. Tohum atılıyor, ertesi gün gölge aranıyor. Emek verilmeden bereket bekleniyor. Sonra da “olmuyor bu işler” denip kenara çekiliniyor.

Oysa hayat, pazardan kilo ile alınan bir meyve değil. Daha çok köyde büyüyen o eski ağaçlara benzer. Bilirsin… Dalı eğilir ama kırılmaz. Çünkü kökü derindedir.

Kökü olmayanın çiçeği de sahte olur zaten.

Şunu kabullenmek lazım: Her olgunluk, bir çiçeklenme sancısından geçer. Gürültülü, dağınık, bazen de anlamsız görünen bir dönemdir o. Ama tam da orada şekillenir insan. Orada sabır öğrenilir, orada beklemenin tadı çıkar.

Şimdi dönüp kendimize bakalım. Çiçek açma vakti gelmiş mi gerçekten, yoksa biz hâlâ tohumken meyve derdine mi düşmüşüz?

Çünkü mesele basit:

Çiçeğe sabrı olmayanın, meyveye hakkı da olmaz.

• Fuat Sönmez

Ancak mesele sadece büyük işler yapmak değildir. Asıl mesele, yapılan hizmetin vatandaş nezdinde nasıl hissedildiğidir. Ne yazık ki bugün sahada konuşulan, yapılan büyük hizmetlerden çok; küçük ama etkisi büyük eksikliklerdir. Ve bu eksiklikler, yapılan tüm güzel işleri gölgelemeye başlamıştır.

Peki bu eleştirilerin temelinde ne var?

Öncelikle kurum içi disiplin ve ast-üst ilişkilerindeki zafiyet dikkat çekiyor. Sahada görev yapan bazı personelin görev tanımının dışına çıkarak hareket etmesi ya da sorumluluk alanlarını ihmal etmesi, hizmetin aksamasına neden oluyor. Bunun yanında araç parkuru eksikliği, sahada en çok hissedilen sorunlardan biri olarak öne çıkıyor. Üstelik bu eksikliğin giderileceğine dair verilen sözler ve kamuoyuna sunulan müjdeler de hafızalardan silinmiş değil. Ancak bu sözler zamanında yerine getirilmediğinde, mesele sadece bir eksiklik olmaktan çıkıyor; doğrudan kurumsal güveni zedeliyor. Dahası, bu sürecin takipçisi olan mülki amirler ve siyasi temsilciler de istemeden bu olumsuz tablonun içinde anılıyor. Çünkü sahada karşılığı olmayan her söz, hem kuruma hem de o sözü sahiplenenlere eksi olarak yazılıyor ve yazdırılıyor.

Daha da önemlisi, verilen sözlerin zamanında tutulmaması. Bir muhtara ya da köy halkına verilen söz, sadece bir ifade değildir; o söz, köyde yaşayan insanların beklentisini şekillendirir. Muhtar, aldığı sözü köylüsüne iletir. Ancak sözler tutulmadığında, muhtar da zor durumda kalır, kurum da itibar kaybeder.

Hizmet önceliklendirmesinde yaşanan adaletsizlikler de ciddi bir sorun olarak öne çıkıyor. Acil yapılması gereken işler ötelenirken, daha az öncelikli ya da şahsi taleplerin öne alınması, sahada huzursuzluk oluşturuyor. Kamu hizmetinde şahsi işlerin, umumi işlerin önüne geçmesi kabul edilemez.

Bir örnekle somutlaştıralım: Bir köye 5 kilometrelik yol yapılmış olsun. Elbette bu büyük bir hizmettir ve köylü memnun olur. Ancak aynı köyde bir su patlağı günlerce, haftalarca giderilmezse; o köyde kimse yapılan yolu konuşmaz. Aksine, çözülemeyen sorun daha yüksek sesle dile getirilir. Ya da cenaze gibi hassas bir durumda “araç yok” denilmesi, ya da sel, yangın gibi acil durumlarda ekipman eksikliği nedeniyle müdahalenin gecikmesi, yapılan tüm hizmetleri ikinci plana iter.

Daha da vahimi, vatandaşın şahsi işler için kurum araçlarını köyde gördüğünde oluşan algıdır. Bu durumda bırakın 5 kilometrelik yolu, 15 kilometre yol dahi yapılsa, o köyde memnuniyet sağlamak mümkün olmaz.

Buradan açık bir çağrı yapmak gerekiyor:

Kamu yöneticileri ve sahada görev yapan tüm personel, elbette iş yapma ya da yapmama yetkisine sahiptir. Ancak kimsenin bir muhtarı, bir köy heyetini tutulmayacak sözlerle oyalama hakkı yoktur. Çünkü verilen her söz, sahada karşılığı olan bir taahhüttür. Ve tutulmayan her söz, hem muhtarı hem devleti zor durumda bırakır.

Yapılması gereken aslında bellidir:
Adaletli hizmet dağılımı, zamanında müdahale, şeffaf iletişim ve verilen sözlerin arkasında durmak.

Unutulmamalıdır ki; büyük hizmetler alkış getirir, ancak küçük ihmaller güven götürür. Ve kaybedilen güven, yapılan en büyük hizmetten bile daha kıymetlidir.

Bingöl gibi gelişmekte olan bir şehirde, yapılan yatırımların kalıcı karşılık bulması için sadece hizmet üretmek değil, o hizmeti doğru, adil ve zamanında ulaştırmak şarttır. Ancak o zaman yapılan dev yatırımlar, küçük eksiklerin gölgesinde kalmaz; aksine halkın gönlünde hak ettiği yeri bulur.