Bingöl…
Yüksek dağların eteğinde kurulmuş, mevsimleri sert ama insanı yumuşak bir şehir.
Kimi zaman haberlerde adı geçmez, gündemlerde unutulur. Ama burada hayat durmaz.
Burada gençler sabahın erken saatlerinde üniversite yollarına düşer, liseliler okul çantalarını sırtlanıp umutlarını yanlarına alır.
Ve işte tam da bu noktada bir soru beliriyor zihnimde:
Bu şehirde genç olmak ne demek?
Küçük şehirde genç olmak;
Bir yandan sınırlı imkânlarla büyük hayaller kurmak,
Diğer yandan herkesin seni tanıdığı bir yerde “farklı” olmanın cesaretini taşımak demek.
Bingöl’de genç olmak, bazen bir öğretmenle aynı servise binmek, bazen yıllardır aynı sokaktan geçip hâlâ kendini bir yere ait hissedememek demek.
Ama aynı zamanda bu şehirde genç olmak, ait olma duygusunun ne kadar kıymetli olduğunu erken yaşta öğrenmek demek.
Çünkü burada birinin gözyaşını herkes görür.
Birinin başarısını herkes duyar.
Burada sessizlik bile anlam taşır.
Geçtiğimiz haftalarda farklı yaşlardaki gençlerle sohbet ettim.
Bazıları üniversite öğrencisi, bazıları lise son sınıf.
Sorularım basitti:
“Ne hissediyorsun?”, “Geleceği nerede görüyorsun?”, “Bu şehir sana ne katıyor?”
Yanıtlar farklıydı ama özleri aynıydı:
“Zor ama imkânsız değil.”
“Bazen yalnız hissediyorum ama içimde bir ses hep ‘devam et’ diyor.”
“Gitmek istiyorum ama burayı da unutmuyorum.”
İşte bu cümlelerde çok şey gizli.
Küçük bir şehirde doğmak, daha küçük hayaller kurmak anlamına gelmiyor.
Aksine, daha dirençli, daha anlamlı, daha derin hayaller kurmak demek.
Çünkü burada başarıya ulaşmanın yolu biraz daha sarp, biraz daha dolambaçlı.
Ama inanın, bu yollardan yürüyen gençler, sadece kendileri için değil, memleketi için de bir ışık oluyor.
Gençlik sadece yaşla ölçülmez; umutla, inançla ve sorumlulukla ölçülür.
Bingöl’ün gençleri, geleceğin sadece “beklenecek” bir şey olmadığını, aynı zamanda “inşa edilecek” bir şey olduğunu çok iyi biliyor.
Ve işte bu yüzden, Bingöl’ün sokaklarında sessizce yürüyen gençler, aslında geleceğin en yüksek sesini taşıyorlar içlerinde.
Bir genç düşünün…
Köyde doğmuş, ailesiyle birlikte zorluklar içinde büyümüş.
Ama kitaplarını bırakmamış, hayalinden vazgeçmemiş.
Bugün üniversite kapısından içeri girerken, sadece bir binaya değil; bir hayalin gerçeğe dönüşebileceği bir kapıya adım atıyor.
Ya da başka bir genç…
Belki İstanbul’a hiç gitmemiş ama Bingöl’ün kütüphanesinde dünyanın dört bir yanını keşfetmiş.
Belki o genç bir gün bir fikriyle bu ülkeye yön verecek.
Kim bilir…
Bu yazıyı yazarken düşündüğüm bir şey daha var:
Toplumsal değişim büyük adımlarla değil, küçük dokunuşlarla başlar.
Ve o dokunuşların çoğu da gençlerden gelir.
Bingöl’de bir sınıfta, bir dernekte, bir semt kütüphanesinde ya da bir kahve sohbetinde…
Genç kardeşim, bu yazı sana…
Belki seni tanımıyorum. Ama seni anlıyorum.
Geceleri sessizce dua ettiğini, bazen vazgeçmekle devam etmek arasında kaldığını, ama yine de içinde bir umut taşıdığını biliyorum.
İşte bu umut, bu şehir için en kıymetli şey.
Unutma, sen bu şehri temsil ediyorsun.
Yarın büyüdüğünde, hangi mesleği yaparsan yap; senin içindeki değerler Bingöl’ün dağlarından esinlenmiş olacak.
Senin sabrın, bu topraklardan ilham alacak.
Senin yolculuğun, bu şehirde başlamış olacak.
Bu yüzden küçük şehirde doğmak bir sınır değil, bir mirastır.
Ve sen o mirası omuzlarında taşıyorsun.
Gelecek senden korkmanı değil, cesur olmanı bekliyor.
Hayat senden kaçmanı değil, yürümeye devam etmeni istiyor.
Ve bu şehir senden vazgeçmeni değil, ses olmanı umut ediyor.
Sen yeter ki inan.
Bu şehir seninle değişir.
Sen yeter ki hayal et.
Bu şehir seninle büyür.
“Ve unutma; bazen en büyük değişimler,
en küçük yerlerde başlar.”
