Son yıllarda anne babalar üzerinde görünmez ama çok ağır bir yük var: mükemmel ebeveyn olma zorunluluğu. Sosyal medyada paylaşılan “kusursuz” aile fotoğrafları, kitaplarda yer alan kalıplaşmış doğru-yanlış listeleri, çevreden gelen bitmek bilmeyen yorumlar… Tüm bunlar, anne babaları, insanüstü bir sabır ve beceriyle çocuk yetiştirmeleri gerektiğine inandırıyor.
Oysa bu yaklaşım, en çok çocukların ruhunu yaralıyor. Çünkü çocukların asıl ihtiyacı; her hatasını düzelten, her krizi çözmeye çalışan ya da her an yanında olan kusursuz bir ebeveyn değil. Çocuğunuzun en çok ihtiyaç duyduğu şey; onu gerçekten gören, duygularına alan açan, elini tutarken yüreğini de uzatan bir yetişkin. Yani duygusal olarak ulaşılabilir bir ebeveyn.
Bir çocuğun kendini değerli hissetmesinin temeli, ebeveyninin onun yanında olduğunu bilmesidir. Ağladığında, sinirlendiğinde, korktuğunda… Her duygusunu olduğu gibi yaşayabileceğini bilmek, çocuk için tarifsiz bir güven kaynağıdır. Ebeveyn olarak en önemli görevimiz, çocuğun duygularını düzeltmek değil, ona duygularını yaşaması için güvenli bir alan sunmaktır.
Birçok anne baba, “mükemmel” olma çabasıyla çocuğun karşısında güçlü, sabırlı, sarsılmaz bir figür sergilemeye çalışır. Oysa çocuklar, kendilerinin de hata yapabileceğini, üzülebileceğini, başarısız olabileceğini ebeveynlerinden öğrenir. Siz ağladığınızda, üzgün olduğunuzda ya da bir şey için özür dilediğinizde ona hayattaki en değerli derslerden birini verirsiniz: İnsan olmak. Ve insan olmak, her zaman güçlü olmak değil, bazen zayıflığı da kucaklayabilmektir.
Psikolojik araştırmalar, çocukların ebeveynlerinden en çok “duygusal varlık” beklediklerini ortaya koyuyor. Birlikte geçirilen uzun saatlerden, pahalı oyuncaklardan ya da kalabalık etkinliklerden çok daha kıymetlisi; basit bir bakış, içten bir sarılma, dikkatle dinlenen bir cümledir. Çocukların gözünden bakarsak, “Benim yanımda olduğun için kendimi değerli hissediyorum” mesajı, uzun vadede tüm başarı hikayelerinden daha güçlü bir temel oluşturur.
Ebeveynlik, içinde hata yapmayı da barındıran uzun bir yolculuktur. Çocuğunuzla ilişkiniz, mükemmel anlardan değil; hatalarınızdan, onlardan öğrendiklerinizden ve birlikte ayağa kalkışlarınızdan beslenir. Kendinize her zaman şunu hatırlatın: Bir çocuk, anne babasının kahramanı olmak istemez. O, yanında yürüyebileceği bir yol arkadaşı ister.
Bugün sosyal medya akışlarında “ideal anne” ya da “ideal baba” başlıkları görebilirsiniz. Fakat çocukların kalbinde yer bulan ebeveyn; yüksek başarılar peşinde koşan değil, kendisini sarıp sarmalayan, gözlerine bakarak “Buradayım” diyebilen kişidir.
Çocuğunuzun gelişiminde en kalıcı iz, onunla kurduğunuz bağın sıcaklığında saklıdır. Sevgi dolu bir bakış, birlikte geçirilen sade bir akşam, uyumadan önce okunan bir masal… Tüm bunlar, bir çocuğun hayal edebileceği en büyük hediyelerdir.
Çocuklar mükemmel ebeveynler değil, gerçek insanlara ihtiyaç duyar. Kendiniz olma cesaretini gösterdiğinizde, aslında ona da kendisi olma izni vermiş olursunuz. Ve hiçbir başarı, bir çocuğun gözünde, “Olduğun gibi olabilirsin” mesajı kadar değerli değildir.
Belki de en büyük armağan, hatalarına rağmen yüreği açık bir anne-baba olmaktır.
