Bir çocuğun kanlar içindeki bedeni…
Bir annenin enkaz başındaki haykırışı…
Bir babanın çaresizce sessiz kaldığı görüntüler…
Birdenbire ekranlarımızı kaplar, milyonların içini sızlatır.
Paylaş tuşuna bastığımızda kendimizi bir nebze olsun iyi hissederiz.
Çünkü artık “gördük, paylaştık, farkındayız.”
Vicdan görevini tamamlamıştır, değil mi?
Ama ertesi gün, aynı ekranlarda yepyeni bir gündem vardır artık.
Bir dizinin yeni bölümü, bir ünlünün paylaşımı ya da bir seçim tartışması…
Dünkü gözyaşı algoritmanın alt sıralarına düşmüştür.
Çünkü sosyal medyada vicdanın ömrü 24 saattir.
Bu çağda duygularımız hızlı, etkilenmelerimiz anlık.
Ama tepkilerimiz yüzeysel, eylemlerimiz geçici.
Bir acıyı paylaşmak, o acıya ortak olmak değildir aslında.
Vicdan artık bir “story”, bir “tweet”, bir “yorum” haline geldi.
Hızla üzülüp hızla unutmaya başladık.
Çünkü acıya dokunmak yerine, acıyı izlemeyi seçiyoruz.
Bir paylaşım yapmak, çoğu zaman gerçek bir adım atmaktan daha kolay geliyor.
Daha dramatik bir görüntü çıkarsa yenisi paylaşılır, bir öncekisi unutulur.
Merhamet artık “trend” olursa hatırlanır.
Gündem dışı kalan acılar, sessizliğe gömülür.
İşte bu yüzden Gazze’deki çocuklar günlerce, haftalarca ölüyor ama sadece birkaç gün konuşuluyor.
Sonra herkes kendi hayatına, kendi dertlerine, kendi gündemine dönüyor.
“Sosyal medya farkındalık yaratıyor” diyenler elbette haklı.
Ama sadece farkında olmak, yeterli mi gerçekten?
Paylaşım yapıp üstüne bir kahve içmeye devam ediyorsak, bu neyin vicdanı?
Bir annenin yıkımı üzerinden ‘duygusal bir post’ atıp, sonra markalı alışverişe çıkıyorsak, bu hangi merhamet?
Zulme, haksızlığa, ölüme karşı tepki göstermemiz gerekiyor evet.
Ama tepki sadece görünürlük içinse, bir anlamı kalmaz.
Empati bir gösteri değil; görünmediği zaman da var olan bir değerdir.
Gerçek empati sessizlikte anlaşılır.
Gözyaşını ekranda gördüğünde değil, gözyaşı görünmediğinde de hissedebiliyorsan, işte o zaman içindeki insan konuşuyordur.
Bu toplumda insanlar artık “duyarlı görünmek” için yarışır oldu.
Ama kimse gerçekten duyarlı olmak istemiyor.
Çünkü gerçek duyarlılık, konfor ister, eylem ister, istikrar ister.
Duygusal olmak kolay, kararlı olmak zordur.
Ve ne yazık ki sosyal medya bize sadece kolay olanı sunuyor.
Şimdi sormak gerek:
Gazze için kaç gün üzülmüştün?
Bir çocuk ağladığında ne kadar hissettin?
Ve daha önemlisi: Sonra ne yaptın?
Gerçek yardım, görünmeyen ellerden gelir.
Gerçek merhamet, ekran ışığında değil, insan kalbinde filizlenir.
Bir paylaşımla değil; bir davranışla, bir duruşla, bir dua ile yaşar.
Kalıcı vicdan, sadece konuşan değil, sorumluluk alan vicdandır.
Sosyal medya geçer, trendler değişir, gündem döner.
Ama bir çocuğun kaybı sabittir.
Bir annenin acısı silinmez.
Bir insanın sessiz çığlığı, algoritmalarla ölçülmez.
Bu yüzden empatiyi gündemle değil, kalple kurmalıyız.
Ve vicdanımızı sadece görünmek için değil, yaşatmak için kullanmalıyız.
Unutmayalım:
Bir fotoğrafı paylaşmak dünyayı değiştirmez.
Ama dünyayı değiştirenler, o fotoğrafı görüp harekete geçenlerdir.
Merhamet sadece dijital bir iz değil, gerçek bir adım olmalıdır.
