Bingöl’ün yollarında son zamanlarda yaşanan trafik kazaları, hepimizin yüreğini burkan, vicdanını sızlatan ve üzerinde ciddiyetle düşünmemizi gerektiren acı bir gerçeği yeniden gündemimize taşıyor. Her kaza bir istatistikten ibaret değildir. Her kazanın ardında yarım kalan hayaller, gözü yaşlı anneler, evladının yolunu gözleyen babalar, sevdiklerinden haber bekleyen eşler ve bir daha eskisi gibi olamayacak hayatlar vardır.
Peki, hiç kendimize soruyor muyuz: Bir yere birkaç dakika erken varmak uğruna neleri riske atıyoruz? Bir anlık öfkemizle, sabırsızlığımızla, aceleciliğimizle kimin hayatına mal olabilecek bir tehlikenin kapısını aralıyoruz?
Trafik, yalnızca araçların hareket ettiği bir alan değildir. Trafik, insanın karakterinin, ahlakının, sabrının, nezaketinin ve başkalarının yaşamına duyduğu saygının görünür hâle geldiği toplumsal bir aynadır.
Direksiyon başına geçtiğimizde yalnızca kendimizin değil, hiç tanımadığımız insanların da hayatından sorumlu olduğumuzu unutmamalıyız.
ACELECİLİK, HAYATIN ÖNÜNE GEÇMEMELİDİR.
Sabırsızlık, insanı düşünmeden hareket etmeye; öfke, sağlıklı muhakeme yeteneğini kaybetmeye; tahammülsüzlük ise başkasının hakkını görmezden gelmeye sürükler. Bir anlık kızgınlıkla yapılan hatalı sollama, gereksiz korna, tehlikeli hız veya yol vermemek için gösterilen inatlaşma, bazen telafisi mümkün olmayan sonuçlar doğurabilir.
Oysa medeniyet, insanın yalnızca kendi hakkını bilmesi değil, başkasının hakkına da saygı göstermesidir.
Yol vermek zayıflık değildir; olgunluktur. Hızını düşürmek korkaklık değildir; sorumluluktur. Bir yayaya öncelik tanımak kayıp değildir; insanlıktır. Hatalı olduğunda özür dilemek küçülmek değil, büyüklüktür.
Ne yazık ki bazen direksiyon başında öyle bir ego ve kibirle karşılaşıyoruz ki insan, yolu başkalarıyla paylaşması gerektiğini unutuyor. Kendini kusursuz, herkesi hatalı görüyor. Kendi yanlışını görmezden gelirken başkasının en küçük hatasını büyütüyor. Bir başkasının kusurunu bağırarak dile getiriyor ama kendi kusuruyla yüzleşmekten kaçınıyor.
Oysa insanın en büyük erdemlerinden biri, önce kendi hatasını görebilmesidir, başkasının kusurunu aramadan önce insan kendi içine bakmalı, kendi nefsini sorgulamalıdır.
Çünkü trafik kazalarının önüne geçmek yalnızca yolları düzeltmekle değil, insanın davranışlarını da düzeltmekle mümkündür.
EMPATİ, TRAFİKTE GÖRÜNMEYEN AMA HAYAT KURTARAN EN ÖNEMLİ İŞARET LEVHASIDIR.
Karşımızdaki aracın içinde bir annenin evladına yetişmeye çalıştığını, bir babanın ailesine kavuşmak istediğini, bir öğrencinin geleceğine doğru yol aldığını, bir yaşlının hastaneye gitmek için çabaladığını düşünelim.
Biraz yavaşlasak, biraz anlayış göstersek, biraz sabretsek ne kaybederiz?
Belki birkaç dakika…
Ama o birkaç dakikanın karşılığında bir insanın hayatını, bir ailenin huzurunu, bir çocuğun geleceğini koruyabiliriz.
KURALLAR, HAYATI KISITLAMAK İÇİN DEĞİL, HAYATI KORUMAK İÇİN VARDIR.
Kırmızı ışıkta durmak, hız sınırına uymak, emniyet kemeri takmak, takip mesafesini korumak, seyir hâlinde telefonla ilgilenmemek, yayalara geçiş hakkı tanımak ve trafik işaretlerini dikkate almak birer formalite değildir. Bunlar, insan hayatına duyulan saygının somut göstergeleridir.
Unutmayalım ki trafik kuralları, yalnızca ceza almamak için değil, kimsenin canının yanmaması için konulmuştur.
Bingöl’ün insanı, tarih boyunca misafirperverliğiyle, kadirşinaslığıyla, komşuluk kültürüyle, büyüğüne hürmeti ve küçüğüne şefkatiyle anılmıştır. Bu güzel hasletlerimizi sokaklarımıza ve caddelerimize de taşımalıyız.
Birbirimize selam verdiğimiz gibi yol da vermeliyiz. Birbirimizin hatırını sorduğumuz gibi trafikte de birbirimizin hâlini düşünmeliyiz. Büyüklerimize gösterdiğimiz saygıyı yayalara, çocuklara, yaşlılara ve engelli bireylere de göstermeliyiz.
Çünkü nezaket, yalnızca oturup kalkarken değil, direksiyon başındayken de kendini belli eder.
Burada hepimize düşen görevler var. Sürücülere düşen görev, kurallara uymak ve sorumluluk bilinciyle hareket etmektir. Yayalara düşen görev, trafik güvenliğini gözetmektir. Yerel yöneticilere ve ilgili kurumlara düşen görev ise yolların fiziki şartlarını, kavşakları, aydınlatmayı, yaya geçitlerini, trafik işaretlerini ve denetimleri sürekli gözden geçirerek gerekli tedbirleri almaktır.
Elbette her kazanın nedeni yalnızca sürücü davranışları değildir. Yol koşulları, araçların teknik durumu, hava şartları ve altyapı eksiklikleri de dikkate alınmalıdır. Ancak hangi sebeple yaşanırsa yaşansın, önlenebilir her kazayı önlemek hepimizin ortak sorumluluğudur.
BİR ANLIK ÖFKE, BİR ÖMÜRLÜK PİŞMANLIĞA DÖNÜŞMESİN.
İnsan hayatı, hiçbir aceleye, hiçbir gösterişe, hiçbir inada ve hiçbir egoya feda edilemeyecek kadar değerlidir.
Bir yere geç kalmak telafi edilebilir. Birkaç dakika beklemek mümkündür. Ancak kaybedilen bir canı, söylenemeyen son bir sözü, bir daha sarılamayacak bir evladı geri getirmek mümkün değildir.
ÖNCE KENDİMİZİ SORGULAYALIM…
Değerli hemşehrilerim;
Gelin, Bingöl’ün yollarında yalnızca araçlarımızla değil, vicdanımızla da yol alalım. Birbirimize karşı daha sabırlı, daha anlayışlı, daha hoşgörülü ve daha saygılı olalım.
Elbette kendimi bu söylediklerimin dışında tutmuyorum. Zaman zaman bende de acelecilik, sabırsızlık ve tahammülsüzlük olduğu anlar olabilir, benim de eksiklerim, yanılgılarım ve düzeltmem gereken davranışlarım vardır. Ancak önemli olan, insanın kendi kusurunu fark edebilmesi, kendisiyle yüzleşebilmesi ve daha iyiyi başarmak için gayret göstermesidir.
Çünkü insan, başkalarına seslenirken kendi nefsini de hesaba katabilmeli; başkalarının hatalarını dile getirirken kendi hatalarıyla da yüzleşebilmelidir.
Önce kendimizi sorgulayalım. Hatalarımızı kabul edelim. Başkasının hakkına riayet edelim. Direksiyon başında öfkemizi değil, aklımızı; egomuzu değil, vicdanımızı; acelemizi değil, sabrımızı konuşturalım.
Gelin, Bingöl’ün yollarında yalnızca araçlarımızla değil, insanlığımızla da iz bırakalım. Birbirimize yol verelim, birbirimizi anlayalım, birbirimizin hayatına saygı duyalım.
Bingöl’ün yollarında korna seslerinden çok nezaket, öfkeden çok hoşgörü, kibirden çok tevazu, acelecilikten çok sağduyu yankılansın.
Dileğimiz odur ki hiçbir ocağa trafik kazası nedeniyle ateş düşmesin. Hiçbir anne evladının yolunu gözyaşlarıyla beklemesin. Hiçbir baba bir telefonun acı haberiyle yıkılmasın. Hiçbir çocuk, sevdiklerinin dönüşünü bir ömür boyu beklemek zorunda kalmasın.
Unutmayalım:
Trafikte en büyük üstünlük, herkesten önce gitmek değil; herkese sağ salim ulaşmaktır.
Bir yere geç kalmak ayıp değildir; bir insanın hayatını tehlikeye atmak büyük bir sorumsuzluktur.
Birbirimize yol verelim ki hayata yol açılsın.
Birbirimize saygı gösterelim ki yollarımız güvenle buluşsun.
Biraz sabır, biraz saygı, biraz merhamet!
