Hayat güzel, ama anlamak zor...
Hayat yaşamak için güzel olsa da, yaşarken yaşadıklarımı anlamlandırmaya yetmiyor.
Ben mi beklentide yükseklerdeyim, yoksa bulduklarım mı çabamın yanında yetersiz kalıyor, bilmiyorum. Bildiğim o ki, hiçbir şey kolay gelmiyor.
İşte bu "kolay gelmiyor" duygusu, her sabah beni aynı rutine uyandırıyor. Her sabah bir rutine uyanmak can sıkıcı geliyor bazen. Sonra susturuyorum içimdeki sesi. Ona biraz vicdan tohumu ekiyorum.
Çünkü insan sıkılıyor ise biraz haksızlık gibi geliyor. Var olan bir şeye sıkılır insan. Peki hiç yoksa... O zaman sıkıntının adı ne oluyor?
Bu soruya adil cevaplar arıyorum. Çünkü cevabı bulamayınca, hayatın bana bir şey borçlu olduğunu sanmaya başlıyorum. Oysa hayat kimseye borcunu ödemek için acele etmiyor.
Bunu fark edince rutine bakışım da değişiyor. Sabah aynı saatte uyanıyoruz, aynı yoldan geçiyoruz, aynı cümleleri kuruyoruz. Sonra bir gün durup soruyoruz: Bütün bunlar ne için?
Belki de yorulduğumuz şey hayatın kendisi değil, hayatı hep aynı yerden yaşamamız. Rutinin içinde kaybolduğumuzda, yaşadığımızı değil, tekrar ettiğimizi hissediyoruz.
Ve tam o anda içimizdeki vicdan tohumu filizleniyor. İnsan sıkılınca utanıyor. Elindekine şükretmesi gerektiğini, daha kötü durumda olanların olduğunu hatırlatıyor kendine. "Sıkılmaya hakkım var mı?" diye soruyoruz kendimize.
Ama belki de asıl soru şu olmalı: "Sıkıldığım şey hayat mı, yoksa hayatı anlamadan yaşamak mı?"
Çünkü var olan bir şeye sıkılır insan. Yokluğa sıkılmak ne demek? Yokluğun adı konulmaz. Anlatılmaz. Sadece içte bir boşluk olarak taşınır.
İşte o boşluğu ben kelimelerle doldurmaya çalışıyorum. Aklımın kelime çekmecesinde payıma düşen kelimeye, bir evlada sarılır gibi sarılıyorum. Çünkü kelime, tutunabildiğim tek dal. Anlayamadığım hayatı, anladığım bir cümleye sığdırmaya çalışıyorum.
Bu yüzden belki beklenti yüksekliği değil bu. Belki sadece, yaşadığım her şeyin bir anlamı olsun istemem. Kolay gelmesin, tamam. Ama anlamsız da kalmasın.
Hayat güzel. Yaşamak da güzel. Zor olan, yaşarken anlamı kaybetmeden yürüyebilmek.
Ve ben hâlâ yürüyorum. Elimde bir kelime, içimde bir vicdan tohumu ile...
