İnsan bazen kendine yapılmayan iyiliği, karşısındakine yapmaya devam ediyor.
Saygı gösteriyor, alttan alıyor, kırmamaya çalışıyor, susuyor. Sonra da bütün bunların bir gün karşılık bulacağını sanıyor.
Bulmuyor.
Çünkü bazı insanlar sizin nezaketinizi insanlık olarak değil, zayıflık olarak görüyor. Sizin suskunluğunuzu olgunluk değil, korkaklık sanıyor. Gösterdiğiniz saygıyı da hak ettikleri doğal bir ayrıcalık kabul ediyorlar.
İşin en garip tarafı şu:
Siz onları kaybetmemek için kendinizden eksiliyorsunuz, onlar ise sizi kaybetmeyi göze alırken bir an bile düşünmüyor.
Sonra dönüp kendinize soruyorsunuz:
Ben nerede hata yaptım?
Belki de hata, fazla iyi olmak değildi. Hata, iyiliği yanlış kişilere göstermekti.
Çünkü saygı, tek kişinin sırtında taşınacak bir yük değildir. Bir taraf sürekli anlayacak, diğer taraf sürekli kıracaksa onun adı ilişki değildir. Dostluk hiç değildir. Sevgi zaten değildir.
Olsa olsa alışkanlıktır.
Bir insan, sizin ona verdiğiniz değerin yarısını bile size vermiyorsa orada uzun uzun konuşmaya da gerek yoktur. Kimseye kendinizi anlatmak zorunda değilsiniz. Çünkü anlamak isteyen, siz daha konuşmadan anlar. Anlamak istemeyen ise siz sabaha kadar anlatsanız yine kendi bildiğini okur.
Bazen gitmek gerekir.
Kapıyı çarpıp değil.
Bağırıp çağırıp değil.
Hesap sorup, uzun vedalar yazıp hiç değil.
Sadece çekilmek gerekir.
Çünkü bazı insanlara verilecek en doğru cevap, artık onlara ayıracak vaktinizin kalmadığını göstermektir.
Saygı görmek için kavga etmek zorunda kalıyorsanız zaten yanlış yerdesiniz.
İnsan, kendisine değer verenlerin yanında huzur bulur. Kendisine değer vermeyenlerin yanında ise sürekli kendini ispatlamaya çalışır.
Hayat da zaten bu kadar uzun değil.
Kimsenin sevgisini dilenmeye, saygısını beklemeye, ilgisini ölçmeye değmez.
Size nasıl davranıyorsa siz de ona göre mesafenizi belirleyin.
Kin tutmayın.
Kötülük yapmayın.
Ama kimsenin sizi yok saymasına da izin vermeyin.
Çünkü insanın başkalarına gösterdiği saygı kadar, kendisine gösterdiği saygı da önemlidir.
Hatta çoğu zaman daha önemlidir.
Sizi değersiz hissettiren insanların yanında kalmak, onlara değil, en çok kendinize yaptığınız haksızlıktır.
Bazen mesele onları hayatınızdan çıkarmak değildir.
Asıl mesele, kendinizi yeniden hayatınıza almaktır.
- Fuat Sönmez
