Bazı insanlar vardır; ardından konuşmak istersin ama kelimeler yetmez. İçinde biriken onca hatıra, onca vefa, onca kardeşlik bir anda boğazında düğümlenir. Ne söyleyeceğini bilemezsin. Çünkü anlatmaya çalıştığın kişi sıradan biri değildir; yüreğinde yer etmiş, hayatında iz bırakmış, yokluğuyla insanın içini eksiltmiş biridir.
Hacı Abi, geçenlerde beni aradılar. Senin için bir anma programı düzenleneceğini söylediler. Seninle aramızda geçen hatıraları anlatmamı istediler. İlk anda hiç düşünmeden kabul ettim. Çünkü seni anmak, seni anlatmak, senin hatırana birkaç cümleyle de olsa vefa göstermek benim için bir görevdi.
Ama sonra yalnız kalınca anladım ki insan her sevdiğini anlatamıyormuş. Bazı hatıralar dile gelmiyormuş. Bazı dostluklar birkaç cümleye sığmıyormuş. Defalarca düşündüm; nereden başlasam, hangi anıyı anlatsam, hangi sözle seni tarif etsem diye… Fakat ne zaman konuşmaya niyetlensem, kelimelerim sustu.
Çünkü seninle olan hatıralarımız sadece yaşanmış birkaç olay değildi. Onların içinde kardeşlik vardı, samimiyet vardı, dava vardı, dert ortaklığı vardı. Kimi zaman omuz omuza verilen mücadele, kimi zaman sessizce paylaşılan hüzün, kimi zaman içten bir tebessüm vardı. Bunların hiçbirini hakkıyla anlatabilecek bir söz bulamadım.
Belki de bu yüzden sustum Hacı Abi. Seni unuttuğum için değil; tam tersine, seni çok derinden hatırladığım için sustum. İçimdeki acı cümlelerden büyük geldi. Hatıran, söyleyebileceğim her sözden daha ağır, daha kıymetli, daha derin kaldı.
Hakkını helal et Hacı Abi. Bugün bu anma programında seni anlatamadım. Anılarımızı dile dökemedim. Gönlümde taşıdığım vefayı kelimelere emanet edemedim. Ama bil ki adın geçince içimde hâlâ bir sızı uyanıyor. Seni hatırlayınca gözlerim doluyor. Yokluğunu kabullenmek hâlâ kolay olmuyor.
Senin ardından bana kalan şey, anlatamadığım hatıraların mahcubiyeti ve kalbimde büyüyen derin bir özlem oldu. Belki mikrofon başında konuşamadım, belki insanların önünde seni anlatmaya gücüm yetmedi; ama dualarımda adını anmaktan hiç geri durmadım.
Rabbim seni rahmetiyle kuşatsın. Mekânını cennet, makamını âli eylesin. Bizlere de senin hatırana layık bir vefa, senin samimiyetini unutturmayacak bir sadakat nasip etsin.
Ruhun şâd olsun Hacı Abi.
Anlatamadığım her hatıran, kalbimde emanet olarak yaşamaya devam edecek.
- Fuat Sönmez
