Komşuluk…
Bir zamanlar sadece bir kapı ötesinde duran bir sıcaklıktı.
Şimdi beton duvarlar var, kapılar var, çelik gövdeli mantolamalar var; ama nedense kalpler eskisi kadar yalıtımlı değil.
Alt kattaki komşunun soğuğu bazen bütün apartmana yayılıyor.
Öyle bir soğuk ki…
Sanki petekten değil, kalpten başlıyor üşümeye.
Evde yokmuş, doğalgazı açmıyormuş…
Sanki yokluğu bile soğuk üflüyor binaya.
Ev boşken kombiyi kapatan komşu, kendi konforunu düşünürken farkında olmadan bütün binanın ısısını kendi yokluğuna teslim ediyor.
“Ben yokum, niye yakayım?” diyor.
Çünkü bilmiyor ki bir ev soğudu mu, bütün katlar onunla birlikte üşür.
Duvarlar bile soğuğu yukarı taşımaya hevesli yaratıklardır.
Ama mesele fizik değil sadece.
Mesele, komşuluk terbiyesi.
Ve, evet, mesele biraz da dinî bir hatırlatma…
Çünkü bizim kültürümüzün kökü toprağın altında değil, ayetlerde ve hadislerde durur.
Ve orada şöyle der:
“Komşusu açken tok yatan bizden değildir.”
Açlık sadece mide ile ilgili değildir;
bazen sıcaklığa aç kalır insan, bazen ilgiye, bazen küçük bir iyiliğe…
Komşu üşürken sıcacık oturmak,
komşunun evine soğuk vururken tasarrufa sevap muamelesi yapmak,
işte bu, komşuluğun ruhunu incitir.
İslam der ki:
“Komşuna eziyet etme.”
Eziyeti bazen yüksek sesle, bazen kötü sözle verirsin.
Bazen de kimse duymadan,
sadece bir kombi düğmesini “kapalı” konuma getirerek…
Çünkü iyilik dediğin şey her zaman büyük bir adım değildir.
Bazen bir derece sıcaklıktır.
Bazen petekte dolaşan sıcak suyun, yukarıdaki komşunun üşüyen eline ulaşmasıdır.
Belki de bu kışın en büyük ibadeti,
en küçük vanayı bir tık açmaktır.
Sıcaklık sadece doğalgazdan çıkmaz;
kalpten çıkan sıcaklık, bütün katlara doluverir.
Soğukluk da öyle…
Bir komşunun kalbinde donmuşsa, bütün apartmanın duvarlarında gezer.
Komşuluk, yalnızca yan yana duran kapıların değil, birbirine değen gönüllerin bağ kurmasıdır. Kimi zaman bir fincan kahveyle, kimi zaman bir selamla; kimi zaman da komşunun üşüdüğünü fark edip doğalgaz vanasını bir tık daha ısıtarak büyür. İyilikle beslenir, anlayışla güçlenir; çünkü iyi komşu, insanın evini yuva yapan görünmez bir nimettir.
- Fuat Sönmez
