İnsan bazen dönüp geçmişine bakıyor. Kimine gülüyor, kiminden utanıyor, kimine de içinden sessizce “Keşke böyle olmasaydı” diyor. Ama hayatın en büyük yanılgılarından biri, geçmişte yaşananları bugünün sırtına yükleyerek yarına yürümeye çalışmaktır.
Oysa geçmiş, geçmişte kalmıştır.
Elbette yanlışlarımız oldu. Yanlış insanlara güvendik, yanlış kararlar verdik, belki bazı insanları kırdık, belki de kendimizi gereğinden fazla yorduk. Kimi zaman susmamız gereken yerde konuştuk, konuşmamız gereken yerde sustuk. Kimi zaman iyi niyetimizi yanlış insanlar kullandı. Kimi zaman da kendi hatalarımızın bedelini ödedik.
Fakat bütün bunlar artık birer tecrübedir.
İnsan geçmişinden ders almalı ama geçmişinde yaşamamalıdır. Çünkü sürekli geriye bakarak yol alınmaz. Aynı yarayı tekrar tekrar kaşımak, onu iyileştirmediği gibi insanın önündeki yolu da görmesine engel olur.
Bir noktadan sonra “Ne oldu?” sorusundan daha önemli bir soru vardır:
“Bundan sonra ne olacak?”
İşte hayat tam da burada yeniden başlar.
Yeni bir sayfa açmak, geçmişi inkâr etmek değildir. Yaşananları unutmak da değildir. Yeni bir sayfa açmak, yaşananlardan gerekli dersi çıkarıp artık o dersin gölgesinde yaşamamaktır.
Çünkü insanın ikinci bir şansa ihtiyacı olduğu kadar, bazen kendisine ikinci bir başlangıç hakkı vermeye de ihtiyacı vardır.
Belki bazı kapılar kapandı. Bırakın kapansın.
Her kapanan kapının ardından ömür boyu o kapının önünde beklemek zorunda değiliz. Bazı yollar biter ki insan başka bir yola çıkabilsin. Bazı insanlar hayatımızdan çıkar ki kendimizi yeniden bulabilelim.
Üstelik yeni bir yolun eskisinden daha kötü olacağının hiçbir garantisi olmadığı gibi, daha güzel olmayacağının da bir garantisi yoktur. Fakat yürümeye cesaret etmeden bunu öğrenmenin imkânı da yoktur.
Bazen insanın yapması gereken tek şey, elindeki eski defteri kapatıp önüne temiz bir kâğıt koymaktır.
Ne kinle, ne öfkeyle, ne de “Keşke”lerle…
Sadece biraz akılla, biraz sabırla ve biraz da cesaretle.
Çünkü hayat, dünün hesabını sonsuza kadar tutmak için verilmiş bir ömür değil. İnsan bugününü kurmak ve yarınını değiştirmek için yaşar.
Geçmişte hata yapmış olabiliriz.
Olsun.
Hatasız insan yoktur. Asıl mesele, aynı hatayı tekrar tekrar yapmamak ve dünün yanlışlarını yarının kaderi haline getirmemektir.
Belki de artık kendimize şunu söylemenin zamanıdır:
“Tamam. Yaşandı. Bitti. Dersimizi aldık. Şimdi yola devam.”
Çünkü bazı hikâyeler mutlu bitmez.
Ama bu, kitabın da bittiği anlamına gelmez.
Bazen sadece yeni bir bölüm açmak gerekir.
Ve galiba artık yeni bir sayfa açmanın, yeni bir yola girmenin, geçmişin yükünü biraz olsun omuzlarımızdan indirmenin zamanı gelmiştir.
Dün bizim hikâyemizin bir parçasıydı.
Ama yarın hâlâ bizim elimizde.
Öyleyse geçmişe bir kez daha bakıp ah çekmek yerine, önümüze bakalım.
Belki de hayatın en güzel kısmı henüz yazılmadı.
- Fuat Sönmez
