İstedim ki hayat benden aldıklarıyla başkalarının hakkını çiğnemesin. Ben razıyım payıma düşene. Ben razıyım benden gidene. Yeter ki dursun bu kurban bulma panayırı arayışı.
Neden sonra kimseyi üzmez sandığım hayat, yeni kurbanları buldu. Zaten öyle bir düzenek kurmuş ki arama zahmetine bile girmiyor. Kim varsa razı oluyor kendinden eksilene. Ve kimse itiraz etmiyor kendisine kesilen faturaya.
Eskiden böyle değildim. Ne yapar eder kendimi haklı çıkaracak sebepleri bulur ona sarılırdım. Mücadelem aziz geliyordu. Düşmek, bir çelmeye maruz kalmak demekti. Kurban bulma konusunda hayatla aşık atardım.
Şimdiyse hiç bilmediğim bir sokağı yürüyor gibiyim. Sanki bu sokaklardan daha önce hiç geçmemiş bu yollarda hiç düşmemiş gibiyim. Her geçişi ve her düşüşü ilk kez yaşayan bir acemiyim.
Belki de ilk kez düşmekten korkmadan yürüyorum. Eskiden düşmemek için hep birini, bir şeyi, bir bahaneyi önüme koyardım. Şimdi önümde kimse yok. Düşersem ben düşeceğim. Kalkarsam ben kalkacağım. Kimseyi sürüklemeden.
Ben razıyım. Ama bu razılık, susmak değil. Bu razılık, hayatın eline bir kurban daha vermemek. Benden eksilen benden eksilsin. Başkasının ekmeğinden, başkasının huzurundan, başkasının çocukluğundan eksilmesin.
Bu sokakta acemiyim, evet. Ama ilk kez kimseyi çiğnemeden yürüyorum. Ve bu acemilik, bütün bildiğim ustalıklardan daha temiz geliyor bana.
