Bismillahirrahmanirrahîm
Rabbimize hamd, rehberimiz Hz. Muhammed’e salât ve selâm olsun.
Önündeki kolilerden kıyafetleri teker teker çıkarıp raflara yerleştiren genç kadın, acısını içine gömmeye çalışırcasına, “Kocamın ihaneti yüzünden, bir çocuğumuz olmasına rağmen yuvamızı dağıtmak zorunda kaldık.” dedi.
Acı sözler dudaklarından dökülürken elleri istemsizce hızlandı; gözyaşları ise yanaklarından süzülerek sessiz çığlığına eşlik etmişti.
“Cehennem, nefse hoş gelen şeylerle kuşatılmış; cennet ise nefsin istemediği şeylerle çepeçevre sarılmıştır.” (Buhârî, Rikak 28
Dünyada olduğumuzun ve buraya imtihan için gönderildiğimizin bilincindeyiz hepimiz.
İnsan imtihan için gönderildiğine göre, her hâli denetim altındadır; hiçbir amelimiz ve söylediklerimiz göz ardı edilmemiştir ve edilmeyecektir.
Ahirette ya mutlu ya da mutsuz olacağız.
Bunu, Allah’ın bize ihsan ettiği hür irademizle belirliyoruz.
Herkes kendi tercihinde mesuldür.
Tabii imtihan kolay değil; bir öğrencinin üniversite ve memurluk sınavını geçmesi dahi kolay değilken, sonu ebedî cennet olan dünya sınavını basit görebilir miyiz?
Tabiri caizse elbette cennete el, kol sallayarak girilmez; bir bedeli olmalıdır.
Allah dünyayı güzel yaratmış, içindekilerini de cazip kılmıştır. Birçoğumuz dünyadaki güzelliklere sahip olmak isteriz; lüks bir aracımızın, şatafatlı bir evimizin, en iyi markalı kıyafetlerimizin olmasını ve arzularımızın anında karşılık bulmasını vs…
Hatta kimilerimiz, kendini aşarak imkânsız olan güzelliği ister ve bunun için kapıyı zorla aralar.
Şunu diyebiliriz; meşru dairede kaldığımız müddetçe ve ibadetimizi sekteye uğratmadığımız sürece gönlümüzün arzu ettiğini alabiliriz.
Buradaki sınırımız, Kur’ân ve Sünnetin çizgisi olmalıdır.
Bu iki temel anlayışa bağlı kaldığımız müddetçe gönlümüzce hareket edebiliriz.
Fakat maalesef kimi zaman îmanımızın gerekliliğini kulak arkası edebiliyoruz.
Şimdi…
Yasak olan birçok şey insanı cezbediyor, dedik.
Allah ilk insan ve ilk peygamber olan Hz. Âdem’e (a.s.) bir ağacı yasaklamıştı. Belki de yasaklandığı için gözüne güzel gelmiş olabilir.
Yeryüzünde birçok güzel şey vardır.
Bunlar sadece yiyecek, içecek, giyecek ve barınma değildir.
Gözün görebileceği ve kulağın işitebileceği her şey insan için güzel ve ayrıca cezbedici olabilir.
Konuyu buraya getirmek istiyorum;
Bir erkek, bir kadına bakarken bakışları, kadına meylettirebilir veya bir kadının sesi, onu kadına baktırabilir.
İşitiyor ve görüyoruz ki, kimi insanlar yanı başındaki helâl ile değil, dışarıdaki haram ile alakadar oluyor.
Yanında beraber yaşadığı helâlinden eşi var ama gözü dışarda.
Belki de yanındaki birçok vasfa sahiptir lakin o, dışarıdaki kadının özelliklerini zihninde sayıp duruyor.
Dışarıdaki kadının derli-toplu oluşundan, güzel giyindiğinden, bilgili olduğundan, görgülü ve insanlara karşı nazik ve anlayışlı oluşundan vs… söz eder, durur.
Fakat yanındakinin hiçbir özelliği yok onun gözünde.
Ne güzel giyinir ne görgü kurallarını bilir ne kocasına karşı süslenmesini bilir ne de nasıl konuşacağını…
Bütün güzellikler dışarıdaki kadınlardadır(!)
Oysa güzel giyinen kadının kim bilir hangi kötü yönü vardır.
O kibar olan, derli-toplu olan, çekici olan kadının nerede bir kusuru vardır acaba.
Gözleri tatmin eden, nefse hoş görünen kadınlar, belki de ev halkını canından bezdirmişler.
Bakışların arkasında şeytan gizlidir, kişiyi tetikler ve görüneni daha da güzelleştirir.
Belki de yanı başındaki eşinin birçok güzel ve iyi yönleri var da kendisi dışarıya odaklandığından dolayı göremiyor.
Olabilir mi?
Mümkündür.
Kişi görmek istediğini görür.
İnsan elindekinin, Allah’ın kendisine nasip ettiğinin kıymetini bilmeli.
Sabahtan, akşama kadar kocasına hizmet eden kadına kıymet vermeyen erkek, ne kadar adil olabilir?
Kendisi yokken, çocukların her türlü kahrını çeken, iffetini koruyan kadın, değer görülmeye layık değil midir?
Kocasının ailesini ağırlayan, onlara değer veren kadın ilgiyi hak etmiyor mu?
Evli olan her erkek, sorumluluğu altındaki eşinden sorumludur; bu yükümlülük ihmâli, îmanî boyutuyla alakalıdır.
Evet…
Göze güzel görünen bazı şeyler, şeytan ve nefsin aldatmacası olabilir.
O yüzden güzel ve çirkini karıştırmamak lazım.
Bilmeliyiz ki, kişinin hassasiyet derecesi ev halkına da yansır.
Kişi her türlü vesveseye karşı Allah’a sığınmalı; nefsine ve şeytana ayak uydurmamaya son derece gayret etmelidir.
Yüce Rabbimiz şöyle buyuruyor:
“İnanan erkeklere söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar ve ırzlarını korusunlar. Bu davranış onlar için daha temizdir. Şüphesiz Allah, onların yapmakta olduklarından haberdardır.” (Nûr, 24/30)
Bizi yaratan Allah olduğuna göre, bizim için neyin yararlı, neyin zararlı olduğunu bilmez mi?
Allah bizi, bizden daha iyi bildiğine göre, bizim için iyi ve kötü olanı bilmez mi?
Son tahlilde…
Bakışlarını dışarıdan almayan, başkasıyla meşgul olan, eşini ihmâl etmiş olmakla kalmaz, evin huzurunu da kaybeder.
Gözlerini dışarıdan almayan insan, sadece bakışlarından dolayı günah kazanmaz; eşinin hakkını ihmâl ettiği için de cezaya müstehak olur.
Kişi, Allah’ın kendisine helâl yoldan nasip ettiği eşine bakıp şükretmeli.
Onun hak hukukunu gözetmelidir.
Bir kadının hakkı, sadece yedirilmesi ve içirilmesi değil, dışarıya uzanan bir el hak ihlâlidir; hatta dışarıya kayan bir bakış bile hassasiyeti zedeler.
Kişi eşinin hakkını gözetir, dışarıyla ilgilenmez; tüm dikkatini eşine verirse huzuru ve bereketi görür.
Fakat bakışlarını ve gönlünü dışarıdan bir türlü alamazsa mutluluğun kaynağını kaybeder ve ortalıkta döner, durur.
İstediği huzuru bulamadığı için eşini suçlar; “Sen şöylesin, sen böylesin; bana evde rahatlık vermiyorsun,her şey senin yüzünden…” der, durur.
Hâlbuki sorun kendisindedir.
Dolayısıyla o kişinin fabrika ayarları bozulmuş ama farkında değil.
Evine dönen, bir yönüyle huzur bulur.
İslâmî ahlaka bürünen hepten rahatlar, hayatın konforunu yaşar.
Şunu net olarak bilmeliyiz ki, Allah’ın yasakladığı hiçbir şeyde hayır ve huzur yoktur.
Dışarıya atılan her bakış, evdeki sarsıntıyı tetikler, işleyişte aksaklık olur hatta deprem etkisi yapar ve akıbet yuvanın dağılması olur.
O bakımdan huzur, eşe söylenilen güzel sözdedir, anlamlı bakıştadır, verilen değerdedir, gösterilen güzel muâmelededir.
Ve…
Kişinin eşine uzattığı el; huzuru, merhameti ve sevgiyi uyandırır.
Öyleyse bunu çok görmeyelim.
