Bismillahirrahmanirrahîm
Âlemlerin Rabbi olan Cenab-ı Allah’a hamd, âlemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz (a.s.)’a salât ve selâm olsun.
Çocuklar ağlıyor, kadınlar ağlıyor ve ak sakallı adamlar…
Görenler üzülüyor ama çaresiz; bakanlar ise “Yazık!” diyerek insanî vazifesini yapıyor.
Bizim buralarda her şey tıkırında, herkes kendi işiyle meşgul. Ekseriyetimiz birileriyle uğraşmayı, birilerinin derdini sırtlanmayı ve birilerine yardım etmeyi pek de istemiyor.
Birçoğumuz dünyanın eteğine, cazibesine tutunmuş, önümüze bakmadan sürükleniyoruz. Akıbeti düşünemeyecek kadar gafletteyiz.
Ne aç ve açıkta olanımız var ne sulu çadırlarda inleyenimiz ne de çaresizlikten ve dahi birçok sebepten ağlayanımız var…
Ne gece yarılarında bombardıman sesiyle uyanan çocuklarımız var ne soğuk havada örtünecek bir battaniye dahi bulamayan çocuklarımız var ne de her gün ölümle yüz yüze gelenimiz var. Bilakis, birçoğumuz sımsıcak yataklarda ve korunaklı evlerde hayatın konforunu yaşıyor.
Bizim için her şey normal seyrinde ilerliyor.
Dışarıda olup bitenlere karşı da pek ilgimiz yok.
İlgi duymayı lüzumsuz ve zaman kaybı olarak görüyoruz.
Zira elimizden hiçbir şey gelmiyor (!) düşüncesindeyiz.
Çocuklarımız sabah bol çeşitli kahvaltısını yaparak okuluna gider. Bu da yetmez, cebine para bırakır, “Okulda acıkırsan kantinden bir şeyler alırsın.” deriz.
Onu yapamazsak çantasına yiyecek bir şeyler bırakırız.
Elbiselerinin en iyi olması için günlerce siteleri gezeriz veya koca mağazaları altüst ederiz. “Aman benim oğlum, kızım güzel ve kaliteli kıyafetler giysin.” der, içimizde kalan çocukluğumuzu ihyâ ederiz.
Fakat ötemizde, ihtişamlı kahvaltıyı ve lüks kıyafetleri bırakın, kuru ekmek ve ufacık bedenini koruyabilecek bir elbise bulamayan çocuklar var.
Evde kalanlarımız sımsıcak yataklarında derin bir uykudan sonra günün geç saatlerinde uyanır, bol çeşitli bir sofra hazırlar ve telefon veya televizyon eşliğinde kahvaltısını yapar.
Kışın evlerimizi doğal gaz ısıtır, yazın ise klimalar bedenimizi ve ruhumuzu serinletir.
Bir hayli alıştık böylesi konforlu bir hayata. Elimizden alınırsa bir an dahi yaşayamayız (!).
Hangi birimiz lüks dairesini terk etmek ister?
Hangimiz gayet konforlu aracından inmek ister?
Olur da bizden alınırsa, “Ya ben yıllardır bu evde yaşıyorum. Ben varoş bir mahalleye gidemem. Ben bu araçtan başka bir araç kullanamam.” demez miyiz?
Belki de gözyaşlarımız sel olup akar.
“Ne demek biz bu rahatlığı bırakacakmışız?
Katiyen olmaz!
Ben tırnaklarımla bu seviyeye geldim, kolay mı sanıyorsunuz?”
Hiç olmadık kadar müreffeh bir hayat yaşıyoruz. Belki de yıllar önce rüyamızda bize gösterilse bu seviyeye geleceğimize inanmazdık.
Yanıldığımı düşünmüyorum.
Yaşantımız rahatlığın, konforun zirvesinde volta atarken, zihinlerimiz ve kalplerimiz de eski alışkanlıklarını göçmen kuşlarına teslim etti.
Yok oldu değerlerimiz.
Merhamet, ilgi ve yardımseverlik…
O kuşlar geri döner mi, bilinmez.
O kuşlara sormak lazım.
Tabii görebilirsek.
Sahi, görsek hemen geri ister miyiz?
Bir ses, “Boş ver, böyle iyiyiz.” diyor.
Eski olan tozlanmıştır, kirlenmiştir; yeni olan daha güzel ve cazip.
Hakikaten iyi miyiz?
Yani iyi durumda mıyız?
Bedenen iyi olup olmadığımızdan söz etmiyorum.
Duygularımız iyi mi?
Yani Allah gidişatımızdan râzı mı?
Bunu biz bilebiliriz sanırım.
Kendini muhasebeye çeken bilir.
“Bu gidiş nereye?” derken orada biz yok muyuz yoksa?
Yani kendimizi muhatap olarak görmüyor muyuz?
Yoksa Allah bizim gibi olmayan varlıklara mı sesleniyor?
Hayır, muhatap biziz.
Öyleyse yönümüz hangi tarafa?
Gidişatımızın iyi olmadığını bildiğimiz hâlde nefsimize mi söz geçiremiyoruz?
Peki, nefislerin ezilmediği, alt edilmediği yerde yüce Allah’ın hoşnutluğundan bahsedilebilir mi?
Eskiden ne iyiydik.
Hâlden anlar, fakire ve komşuya yardımı görev bilir, mazluma el uzatır, misafiri baş köşede ağırlar, kalbimiz merhametle inlerdi.
Evlerimiz eski, sofralarımız boş, elbiselerimiz yamalı; hayatımız tevazunun zirvesinde, merhamet kalplerde yoğun, iyilik işlek ve kanaatkârlık iyi denecek durumdaydı.
Sanki her şey baştan yaratıldı.
İnsanlar yeniden yaratıldı bu gökkubbe altında.
Her şey bambaşka bir hâl aldı.
Komşuluk değişti.
Akrabalık yeni bir kavram kazandı; akrep oldu.
Merhamet, şefkat, iyilik değişime maruz kaldı.
Dünyaya yeni gelmiş gibiyiz.
Her şeyi unuttuk.
Hiçbir şey yaşamamış gibiyiz.
Kalplerimiz sanki yeni mahsul.
Zihin dünyamız taptaze.
Eski olan biz, rol değiştirdik.
Roller arası geçiş yaptık.
Evet…
Bizim buralarda her şey iyi gidiyor; derdimiz dünya, şikâyetimiz daha iyi koşullarda yaşayamama…
Daha ne kadar iyi olacaksa.
Varsa yoksa dünya!
Öyle bir durumdayız ki kimseyi düşünemez olduk.
Suç bizim değil, kabahat mal mülkte, dünyevî meşgalede tabii (!).
Bunlar olmazsa biz çok iyiliğe imzamızı atarız. Birçok insana da yardım elimizi şefkatle uzatırız. Özellikle Gazzeli kardeşlerimizi asla ihmal etmeyiz. Hem onlar da bizim gibi insanlar ve bir de Müslümandırlar. Yardım etmemiz için bu kadarı kâfi değil mi?
Fakat işte, şu dünya telaşesi bırakmıyor.
Doğru ya, Gazze ne âlemde?
Onlar da bizim gibi müreffeh bir hayat mı yaşıyorlar?
Onların evleri lüks ve akıllı mı?
Araçları yapay zekâ destekli mi?
Sofraları şatafatlı mı?
Mağazalar arası mekik dokuyorlar mı?
Çocukları yemekleri beğenmemezlik yapıyor mu?
Çocukları servisle mi okula gidiyorlar, yoksa özel araçlarıyla mı?
Peki ya okulları?..
Onlar ne durumda?..
Depreme ve bombardımana karşı dayanıklı mı, yoksa bizim kalplerimiz gibi küflenmiş mi?
Çocuklar sağlıklı zihin ve bedenle mi okula gidiyorlar?
Hatta çocukları her sabah kendilerine az para verildiği için anneleriyle tartışıyorlar mı?
Biliyorum, size de inandırıcı gelmedi.
Niye gelsin ki?
Çünkü sağır sultan bile Gazze’yi duydu, biliyor.
Peki, hakiki manada biliyor muyuz Gazze’nin anlatılmaz hâlini?
Çocukların gözyaşlarını görüyor muyuz?
Çadırın altında, suyun içinde yalın ayak çaresizce oturan o zavallı çocukların çığlığını işitiyor muyuz?
Gözyaşlarına eşlik edebiliyor muyuz?
Her şeyden yorulduğu hâlde iffetinden ve ittibadan bir an taviz vermeyen annelerin vakûr ve imanî duruşunu görebiliyor, hissedebiliyor muyuz?
O annelerin bakışlarındaki iffeti kuşanabiliyor muyuz?
Peki ya çocuklarına bir parça ekmek ulaştıramayan çaresiz babaların perişan hâlini müşahede edebiliyor muyuz?
Doğru ya, Gazze bizim neyimiz oluyor?
Annemiz mi?
Babamız mı?
Evlâdımız mı?
Kardeşimiz mi?
Hiçbir şey mi?
Yoksa her şeyimiz mi?
Peki, ne kadar kıymetli görüyoruz?
Mesela, bir çocuğun açlıktan inlemesi, çaresizlikten ağlaması hatta soğuktan ölmesi, doksan dakikalık bir maçtan daha önemli olabilir mi bizim için?
Veya sular altında kalan çadırlarda hayatını idame ettirmeye çalışan mustazaflar, bir maçın sonucundan daha kıymetli olabilir mi?
Takımımızın şampiyonluğu alması, Gazzeli bir annenin arşa yükselen feryadını duymamıza engel midir?
Mesela, takımımız mağlubiyetine üzüldüğümüz kadar, Gazze’nin hâzin hâline üzülüyor muyuz?
Takımımızın başarısını paylaştığımız kadar, Gazze’nin yürek parçalayan hâlini de paylaşabildik mi, duyurabildik mi o zulmü?
Yoksa “Paylaşsak da boşuna.” diyerek kendimizi temize mi çıkarıyoruz?
Peki ya sporu paylaşırken aynı şeyi düşünebiliyor muyuz?
Sporu izlemek için aldığımız biletlerin parasını Gazze’ye göndermeyi hiç düşündük mü?
Samimi olarak bunu düşündük mü?
Bir maç için defalarca paylaşım yapmak gerekliyken yanı başımızda üç yılı aşkındır her türlü zulme maruz kalan Gazze’yi gündeme taşımayı gerekli görmemek acaba hangi kavramla ifade edilir?
Bilen varsa beri gelsin.
Merhametsizlik mi?
İyilik hislerini yitirmek mi?
Onları kendimizden görmemek mi?
Yoksa onları mazlum derecesinde göremiyor muyuz?
Şu olabilir mi; değerlerimizi unuturcasına dünyaya dalmak?..
Daha farklı bir kavramla da açıklanabilir.
Fakat iş aynı kapıyı aralatacaktır.
Gazze’ye karşı duyarsızız.
Kat’î surette.
İnanmak istemeyen kendine baksın.
Gazze’yi ne kadar gündeme getirdiğine baksın.
Kaç defa Gazze’den söz ettiğini yoklasın.
Eskiden olsaydı, gırla yardım ederdik o mazlumlara ama koşullar değişti veya biz…
Bir şeylerin değiştiği kesin.
Biz değiliz artık fakire yardım için yarışan.
Biz değiliz mazluma elini uzatan.
Biz değiliz kardeşin derdiyle dertlenen.
Yitirdik içimizdeki o ruhu.
Kayboldu o masum değerler.
Şimdi dönüp kendimize bakalım.
Bugüne kadar neyi ve neyi kaybettik?
Konforlu bir hayat yaşamak mı önemli, yoksa her hâlükârda değerlerimizi yaşamak mı?
Her gün bir adım ilerlesek de öte yandan eksiliyoruz.
Uzaklaşıyoruz asıl kimliğimizden.
Bence asıl konfor şaşaalı bir hayat değil, fıtratı koruyabilmektir.















